Uzasadnienie
W związku ze skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez skarżącego T. M. (dalej jako: skarżący lub strona) działającego przez pełnomocnika będącego adwokatem na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 19 października 2015 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za wrzesień 2010 r., pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 1000 złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 24 akt sądowych), wezwanie powyższe zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącego w dniu 7 stycznia 2016 r.
Ponieważ wpis od skargi w kwocie 1000 zł został zaksięgowany na rachunku bankowym tut. Sądu w dniu 15 stycznia 2016 r. (k. 25 akt sądowych), zarządzeniem Sądu z dnia 20 stycznia 2016 r. pełnomocnik został wezwany do przedłożenia oryginału dokumentu potwierdzającego uiszczenie wpisu od skargi. Został on przedłożony w dniu 3 lutego 2016 r. i wynikało z niego, że należny wpis został uiszczony w dniu 15 stycznia 2016 r., a zatem jeden dzień po upływie siedmiodniowego terminu, który upływał z dniem 14 stycznia 2016 r.
Pismem z dnia 21 stycznia 2016 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wskazując, że w ostatnim dniu terminu do uiszczenia wpisu (14 stycznia 2016 r.) skarżący nie mógł uiścić wpisu z uwagi na zły stan zdrowia i brak możliwości wykonania przelewu za pośrednictwem płatności elektronicznych.
Postanowieniem z dnia 1 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił wniosek stwierdzając, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn.akt I GZ 404/16 zażalenie pełnomocnika strony na powyższe postanowienie sądu pierwszej instancji oddalił, prostując następnie postanowieniem z dnia 13 września 2016 r. oczywistą omyłkę zaistniałą w ww. postanowieniu z dnia 28 czerwca 2016 r. co do oznaczenia sądu pierwszej instancji (z omyłkowo wskazanego WSA w Bydgoszczy na WSA w Opolu)
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zasadą jest, że (o ile ustawa nie stanowi inaczej), do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r, poz. 718 z późn. zm.)- /dalej w skrócie p.p.s.a/.
Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 tej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
Skutek pozostawienia nieopłaconego pisma bez rozpoznania nie powstaje jednak w przypadku, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienie postępowania. W takiej bowiem sytuacji, zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., jeżeli od tych pism pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają one odrzuceniu przez sąd.
Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika bezspornie, że wpis od skargi został uiszczony po upływie siedmiodniowego terminu, który upływał z dniem 14 stycznia 2016 r., podczas gdy wpis ten uiszczono w dniu 15 stycznia 2016 r. Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu został prawomocnie oddalony.
W świetle powyższego skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.