Uzasadnienie
Skarżąca A S.A. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 maja 2013r. umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Burmistrza w Brzegu z dnia 31 grudnia 2012r. określającej Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2007r. w kwocie 346.935 zł.
Uzasadniając wydaną decyzję Kolegium wskazało, że pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania Spółki w podatku od nieruchomości na 2007r. zakończył swój bieg wraz z upływem 31 grudnia 2012r. Nadto Spółka dobrowolnie uiściła tytułem podatku od nieruchomości za rok 2007 kwotę 244.125 zł w roku 2007 i kwotę 102.810 zł w roku 2008. Zatem, zobowiązanie podatkowe wygasło w całości wskutek zapłaty, a upływ terminu przedawnienia ma jedynie wpływ na postępowanie odwoławcze. Wobec upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, postępowanie podatkowe odwoławcze prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 208 Ordynacji podatkowej podlegało umorzeniu.
Jednocześnie Kolegium nie podzieliło stanowiska, że w przypadku upływu terminu przedawnienia w toku postępowania odwoławczego należy również uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 t.j.) – dalej jako: [p.p.s.a.] sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sadowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć wpływ na wynik danego postępowania.
W rozpoznawanej sprawie kontroli sądowej została poddana decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze w podatku od nieruchomości za 2007r., w sytuacji gdy organ I instancji wydał decyzję przed upływem terminu przedawnienia i zobowiązanie podatkowe zostało dobrowolnie (przed upływem tego terminu) zapłacone przez Spółkę, a odwołanie wpłynęło do organu II instancji już po upływie terminu przedawnienia. W sprawie bezsporne jest także i to, że Spółka zapłaciła tytułem podatku od nieruchomości za 2007r. kwotę 346.935 zł.
Zatem, dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia istotna jest kwestia uprawnienia organu odwoławczego, w sytuacji, gdy doszło do zapłaty podatku w kwocie wynikającej z decyzji wymiarowej organu I instancji, a organ odwoławczy orzekał już po upływie 5-letniego okresu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.
Sądowi z urzędu wiadomym jest, że pomimo podjęcia przez skład 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 3 grudnia 2012r. uchwały w sprawie I FPS 1/12, iż w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.), to teza zawarta w tej uchwale, jak też leżąca u jej podstaw argumentacja zostały zakwestionowane przez inny skład orzekający NSA. Mianowicie postanowieniem z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie II FSK 513/13 zwrócono się o podjęcie uchwały przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie tożsamego zagadnienia prawnego, co objęte tezą zawartą w uchwale z dnia 3 grudnia 2012r. I FPS 1/12 - czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1998r.
Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005r., dopuszczalne jest w każdym czasie prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.?).
W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08), przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji.
Zauważyć również należy, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądów co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (vide: postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008r. sygn. akt: I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich powinno zapaść takie samo rozstrzygnięcie. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, oraz to, że istotne znaczenie dla wyniku rozpoznawanej sprawy będzie miała treść podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny ponownej uchwały w kwestii dotyczącej wskazanego zagadnienia prawnego, celowym zdaniem Sądu stało się zawieszenie postępowania z uwagi na wystąpienie przez NSA z pytaniem prawnym w sprawie II FSK 513/13.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z opisanych wyżej względów w niniejszej sprawie występuje zależność, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a zatem zasadnym jest zawieszenie z urzędu postępowania sądowego.