Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 maja 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesiono skargę, oznaczając w niej jako skarżącą H. R., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z dnia [...], nr [...], odmawiającą H. R. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z odpłatnego zbycia papierów wartościowych (PIT-38) za rok 2008 w kwocie [...] zł wraz z odsetkami.
Pismem z dnia 13 października 2015 r., nadanym w dniu 20 października 2015 r. (koperta, k. 33 akt sąd.), skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, oświadczyła, że cofa skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. (nr [...]). Jednocześnie wniosła o zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
W związku z treścią powyższego pisma zarządzeniem z dnia 28 października Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do wyjaśnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy cofa skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], zarejestrowaną pod sygn. akt I SA/Po 1080/15, pod rygorem przyjęcia, że omyłkowo pełnomocnik wskazał numer decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. – [...].
Odpis powyższego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 4 listopada 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 36 akt sąd.). Wyznaczony w nim termin upłynął bezskutecznie z dniem 12 listopada 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wskazana regulacja stanowi, że cofnięcie skargi sprowadza się w istocie do rezygnacji przez skarżącego z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jego praw i interesów, a tym samym do rezygnacji z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2004 r., o sygn. akt III SA/Wa 2058/03, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Na podstawie art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast w myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis m.in. od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy stwierdzić należy, że pismem z dnia 13 października 2015 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, cofnęła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] (choć omyłkowo wskazała nr tej decyzji jako [...]). Sąd rozpoznając złożone przez stronę skarżącą oświadczenie nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły wskazane wyżej przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu.
Mając na względzie powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł, jak w pkt II sentencji, w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.