Uzasadnienie
Powołując się na udzielone pełnomocnictwo, radca prawny J.K., działając w zastępstwie -A" Sp. z o.o., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2005r. Nr [...].
Pismem z dnia [...] 2005r. Sąd wezwał radcę prawnego J.K. do złożenia pełnomocnictwa procesowego wraz z opłatą sądową w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego pisma pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pismem z dnia [...] 2005r., zostało nadesłane pełnomocnictwo udzielone przez -A" Sp. z o.o., do reprezentowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, radcy prawnemu D.C. Do dnia rozprawy nie przedłożono Pełnomocnictwa udzielonego J.K.
Sąd zważył co następuje
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego konsekwentnie wyrażony został pogląd, zgodnie z którym nieprzedłożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony stanowi brak formalny, którego nieuzupełnienie skutkuje odrzuceniem skargi (por. wyrok NSA z dnia 09.02.2005r. sygn. akt GSK 1337/04, ONSAiWSA 2005/5/91).
Stanowisko to w pełni podziela Skład Sądu rozpatrujący przedmiotową sprawę przyjmując poniżej przedstawioną argumentację.
Art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153, poz. 1270, z późn. zm. dalej P.p.s.a.), określający warunki formalne skargi stanowi, że skarga musi odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać dodatkowe elementy, którymi są:
* wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;
* oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy;
* określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Jednym z wymogów formalnych każdego pisma strony jest, określony w art. 46§3 P.p.s.a., obowiązek dołączenia pełnomocnictwa, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa.
Ponadto art. 37§1 P.p.s.a. ustanawia formalne wymaganie dołączenia do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej, w tym przy wniesieniu skargi, pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Obowiązki strony określone w art. 46§3 i 37§1 P.p.s.a. dotyczące konieczności przedłożenia pełnomocnictwa przy pierwszej czynności w postępowaniu są do siebie w tym zakresie bardzo zbliżone i w przypadku skargi stanowią warunek formalny jej skutecznego wniesienia.
Artykuł 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, w tym również nieprzedłużenia pełnomocnictwa, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi.
W rozpatrywanej sprawie należało dołączyć pełnomocnictwo procesowe udzielone radcy prawnemu J.K., który złożył skargę i który został wezwany do uzupełnienia jej braków formalnych.
Przedłożenie natomiast pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu D.C. nie czyni zadość wymogom formalnym, określonym w cyt. art. 57 §1,46§3 i 37§1 P.p.s.a.
W tych okolicznościach na podstawie art. 58§ 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.
/-/ R. Wiatrowski /-/ G. Gorzan /-/ W. Zygmont