Uzasadnienie
A. L.-N. i L. N. pismem z dnia [...] wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Jednocześnie skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że udzielenie ochrony tymczasowej możliwe jest jedynie do aktów i czynności organów administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Oznacza to, iż żądanie wstrzymania postępowania egzekucyjnego nie może zostać uwzględnione, ponieważ nie są one objęte zakresem kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny w niniejszej sprawie.
Na to postanowienie skarżący pismem z dnia [...] wnieśli zażalenie, w którym zarzucili Sądowi uchybienie przepisom prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy przejawiające się w naruszeniu art. 141 § 4 w zw. z art. 166 ustawy o p.p.s.a. poprzez zbyt pobieżne uzasadnienie przedmiotowego postanowienia, naruszenie art. 61 § 3 ustawy o p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania przez sąd czynności egzekucyjnych oraz art. 3 par. 2 pkt 3 ustawy o p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że czynności egzekucyjne nie są objęte zakresem kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. W uzasadnieniu wskazano m.in., że samo przytoczenie w uzasadnieniu treści przepisów prawa nie jest tożsame z wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Spełnienie tego warunku ma miejsce wówczas, gdy w uzasadnieniu zostaje przeprowadzona z punktu widzenia prawnego, analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Ograniczenie się do powołania jedynie treści zastosowanych przepisów procesowych nie czyni zadość temu obowiązkowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Z akt sprawy wynika, że w związku z tytułami wykonawczymi nr [...], [...], [...] wystawionymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego obejmującymi zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz tytułami wykonawczymi nr [...], [...] oraz [...] wystawionymi przez Urząd Marszałkowski obejmującymi zaległości z tytułu opłaty rocznej za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne wobec A. L.-N. i L. N. W wyniku podjętych czynności poborcy skarbowi dokonali w miejscu zamieszkania zobowiązanych, t.j. M., ul. Ł. [...], zajęcia ruchomości. Przedmiotowe czynności z uwagi na nieobecność zobowiązanych dokonane zostały przy udziale T.G., sprawującego pod nieobecność skarżących dozór nad nieruchomością. Organ egzekucyjny podejmując dalsze czynności w celu zaspokojenia wierzycieli zawiadomieniami nr [...], [...], [...] i [...] dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunków bankowych, a zawiadomieniem nr [...] zajęcia z prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą, t.j. w Spółce z o.o.
A. Wobec tego skarżący złożyli do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Na przedmiotowe postanowienie skarżący złożyli zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej. Organ II instancji postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Wobec tego skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Jednocześnie w skardze tej wnieśli również o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, przy czym swojego żądania w ogóle nie uzasadnili. Również w zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie uprawdopodobnili, że postępowanie egzekucyjne może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 cyt. ustawy). Jednakże art. 61 § 3 wyżej powołanej ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W świetle powołanego powyżej przepisu to skarżący jest zobowiązany wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek. Warunkiem wstrzymania wykonania czynności przez sąd jest bowiem wykazanie przez skarżącego takich okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku. Natomiast w przedmiotowej sprawie skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnili, a z akt sprawy nie wynika, aby postępowanie egzekucyjne miało doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Zauważa się, że wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, ze względu na potrzebę dokonania oceny jego zasadności z punktu widzenia występowania wskazanych w przepisie art. 61 § 3 cyt. ustawy przesłanek winien być przez skarżących uzasadniony. Uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz materialno-prawną jego argumentację. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Natomiast w niniejszej sprawie na uwagę zasługuje fakt, iż skarżący w ogóle nie uzasadnili wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.
Skoro nie wskazano okoliczności, o których wyżej mowa, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.
/-/J. Ruszyński
V.M.