Uzasadnienie
Skarżąca EI pismem z dnia [...] wniosła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (doradcy podatkowego). W uzasadnieniu wniosku podała, że nie zgadza się z doręczonym jej odpisem opinii prawnej sporządzonej przez doradcę podatkowego MR – pełnomocnika o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku. Skarżąca podniosła, że nie zgadza się z przedmiotową opinią i dalej widzi podstawy do zaskarżenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], sygn. akt [...]. Wobec tego wniosła o ustanowienie dla niej innego pełnomocnika procesowego (doradcę podatkowego) z urzędu celem sporządzenia kasacji od wyroku i reprezentowania jej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Starszy referendarz sądowy zauważa, że dla skarżącej ustanowiono już doradcę podatkowego. Z akt sprawy wynika bowiem, że starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] ustanowił dla skarżącej doradcę podatkowego. Skarżąca nie wniosła na to postanowienie sprzeciwu, również prawo pomocy nie zostało cofnięte przez Sąd.
Krajowa Rada Doradców Podatkowych pismem z dnia [...] powiadomiła tut. Sąd, że dla skarżącej EI wyznaczyła pełnomocnika z urzędu w osobie doradcy podatkowego MR [por. karta nr [...] akt sąd.].
Zgodnie z art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W ocenie starszego referendarza sądowego postępowanie z wniosku skarżącej o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w przedmiotowej sprawie stało się zbędne z uwagi na okoliczność, że skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego zostało przyznane prawomocnym postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...], a zatem postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia [...] należy umorzyć. Należy zatem umorzyć postępowanie z wniosku skarżącej o ustanowienie kolejnego pełnomocnika z urzędu, gdyż dla skarżącej w niniejszej sprawie, jak już wyżej wskazano, ustanowiono doradcę podatkowego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że strona, dla której ustanowiono pełnomocnika z urzędu, nie może się skutecznie domagać od sądu ustanowienia kolejnego pełnomocnika. (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego, LexisNexis Warszawa 2008, s. 466).
Wskazać zatem należy, że okoliczność, iż strona skarżąca nie jest zadowolona z podjętych działań przez pełnomocnika, który, tak jak w niniejszej sprawie, sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, nie jest przesłanką do ustanowienia dla strony skarżącej nowego pełnomocnika z urzędu. Zauważyć bowiem należy, że wraz ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, prawo pomocy zostaje skonsumowane (wyczerpane). Strona nie może więc domagać się skutecznie ustanowienia przez sąd kolejnego pełnomocnika, zarówno z tej samej, jak i z innej korporacji w celu sporządzenia skargi kasacyjnej. W każdym bowiem przypadku strona na podstawie prawomocnego postanowienia sądu (referendarza sądowego) uzyskała już prawo korzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika.
Wobec powyższego na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono, jak sentencji.