Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, iż wykonanie decyzji w chwili obecnej spowoduje dla niego nieodwracalne skutki, które będą trudne do naprawienia. Jak wyjaśnił, jest jedynym żywicielem rodziny, a uzyskiwane dochody pozwalają na zaspokojenie potrzeb w podstawowym stopniu. Wyjaśnił, że znaczną część dochodu pochłaniają dojazdy do pracy, bieżące potrzeby, a na utrzymaniu ma żonę i dwójkę dzieci. Ponadto skarżący wyraził niezadowolenie ze sposobu informowania go przez Urząd Skarbowy w C. o prowadzonej egzekucji (k. 10 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z zasadą określoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy.
Przechodząc do analizy złożonego wniosku należy wskazać, że skarżący ogólnikowo opisuje swoją trudną sytuację majątkową. Nie przedstawia przy tym jakichkolwiek okoliczności mogących ją potwierdzić. Nie odnosi się również do przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I GZ 316/10, LEX nr 607229). Tymczasem złożony przez stronę wniosek nie wskazuje żadnych konkretnych okoliczności.
W ocenie Sądu, stan finansowy skarżącego i jego rodziny nie jest w tym przypadku wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tymi przesłankami są bowiem zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem decyzji. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudna sytuacja materialna skarżącego może mieć niewątpliwie wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I FZ 189/10, LEX nr 643200).
Strona skarżąca winna zatem wykazać poprzez podanie konkretnych faktów, znajdujących potwierdzenie w dokumentach źródłowych, zwłaszcza dotyczących jej aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej, że brak tymczasowej ochrony skutkować będzie nieodwracalną szkodą. Niewskazanie przez stronę okoliczności uzasadniających twierdzenie, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji powstanie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, nie stanowi przy tym braku formalnego, do którego uzupełnienia należy stronę wezwać w trybie określonym w art. 49 § 1 P.p.s.a., ale stanowi o braku merytorycznych przesłanek do uwzględnienia wniosku.
Przedmiotowy wniosek nie zawiera takiego uzasadnienia i dlatego Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 P.p.s.a.