Uzasadnienie
Starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu zarządzeniem z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1390/16, pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej spółki o przyznanie prawa pomocy.
W wyniku rozpoznania sprzeciwu skarżącej, WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r., o sygn. akt I SA/Po 1390/16, utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Odpis postanowienia, bez pouczenia o prawie jego zaskarżenia, doręczono reprezentującemu skarżącą adwokatowi w dniu 13 marca 2017 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 110 akt sąd.).
Pismem z dnia 20 marca 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 117 akt sąd.), reprezentujący skarżącą pełnomocnik wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej w skrócie "P.p.s.a."), do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W myśl art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Drugi ze wskazanych wyżej przepisów stosowany odpowiednio w odniesieniu do postępowania wywołanego zażaleniem z dnia 20 marca 2017 r. na postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1390/16 - obliguje Sąd rozpoznający niniejszą sprawę do odrzucenia tego pisma.
W myśl art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w pkt 1 - 10 tego przepisu. Jeżeli zatem P.p.s.a. przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. - w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie, tj. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658) - rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że rolą WSA jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 - komentarz do art. 260 P.p.s.a, publ. Legalis).
Mając na uwadze aktualne brzmienie art. 260 P.p.s.a., należy stwierdzić, że w chwili obecnej na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do NSA.
W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżącej spółce nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2017 r. o sygn. akt I SA/Po 1390/16 utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 9 lutego 2017 r. o sygn. akt I SA/Po 1390/16, pozostawiające wniosek spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Tym samym zażalenie z dnia 20 marca 2017 r., jako niedopuszczalne, należy odrzucić.
W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 oraz art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.