Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 sierpnia 2016 r. X. Sp. z o.o., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 15 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącej spółki został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]zł, w kasie Sądu albo na rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W terminie otwartym do uiszczenia wpisu pełnomocnik spółki złożył wniosek o przyznanie spółce prawa pomocy.
Starszy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 9 lutego 2017 r. pozostawił powyższy wniosek bez rozpoznania. W wyniku rozpoznania sprzeciwu skarżącej z dnia 20 lutego 2017 r., Sąd postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r. utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza.
Z uwagi na prawomocne zakończenie postępowania zainicjowanego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 16 marca 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 15 listopada 2016 r., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 20 marca 2017 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 118 akt sąd.). Wyznaczony w nim termin upłynął bezskutecznie z dniem 27 marca 2017 r.
Pismem z dnia 20 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącej spółki wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2017 r. Zażalenie, z uwagi na jego niedopuszczalność, zostało odrzucone postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r. Ponadto spółka, reprezentowana przez prezesa zarządu, wnioskiem z dnia 27 marca 2017 r. ponownie wystąpiła do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), od pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (w niniejszej sprawie skargi), pobiera się opłatę sądową w postaci wpisu stosunkowego lub stałego. Natomiast stosownie do art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem odrzucenia skargi przez sąd, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Powyższa regulacja stanowi, iż opłacenie pisma (skargi) w terminie i w kwocie wskazanej przez sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie pismu (skardze) dalszego biegu.
W rozpatrywanej sprawie odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 16 marca 2017 r. wzywający pełnomocnika skarżącej do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 15 listopada 2016 r., czyli do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...]zł, w terminie 7 dni, został skutecznie doręczony w dniu 20 marca 2017 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 118 akt sąd.). Siedmiodniowy termin do uiszczenia wymaganego wpisu upływał zatem z dniem 27 marca 2017 r. Pełnomocnik skarżącej spółki w zakreślonym przez Sąd terminie nie uzupełnił braku fiskalnego skargi poprzez uiszczenie wymaganego wpisu. Tym samym ziściła się przesłanka do odrzucenia wywiedzionej w niniejszej sprawie skargi.
Ponadto Sąd wyjaśnia, że choć spółka, reprezentowana przez prezesa zarządu, w zakreślonym do uiszczenia wpisu terminie, wnioskiem nadanym w dniu 27 marca 2017 r., ponownie wystąpiła do Sądu o zwolnienie jej od kosztów sądowych, to czynność ta - nawet dokonana w terminie wskazanym w wezwaniu do uiszczenia wpisu - nie mogła uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy i pozostała bez wpływu na bieg przewidzianego w P.p.s.a. terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W tym miejscu zaakcentować należy, że ze skutku prawnego, jakim jest prawomocność postanowienia Sądu z dnia 7 marca 2017 r., pozostawiającego wniosek spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wynika obowiązek zapłaty przez stronę wymaganego wpisu od skargi oraz obowiązek sądu do wezwania do uiszczenia tej opłaty.
Mając na względzie fakt, że w badanej sprawie wniosek skarżącej spółki nadany w dniu 22 grudnia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 7 marca 2017 r., a termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg w terminie zakreślonym w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału I z dnia 16 marca 2017 r., kolejny wniosek w sprawie zwolnienia od kosztów nie mógł mieć wpływu na bieg terminu wskazanego w ww. zarządzeniu wzywającym do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że na skarżącej spółce ciążył - wynikający z prawomocnego postanowienia Sądu wydanego w przedmiocie prawa pomocy - obowiązek uiszczenia wpisu od skargi. Po upływie wyznaczonego w zarządzeniu z dnia 16 marca 2017 r. terminu do uiszczenia wpisu od skargi podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Takiej konsekwencji nieuiszczenia wpisu w niniejszej sprawie nie niweczą następcze czynności skarżącej w postaci kolejnego lub dalszych wniosków o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1047/11, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu jeszcze raz należy wskazać, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy Sąd wydał uprzednio prawomocne postanowienie w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Odmienne procedowanie mogłoby natomiast doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie - skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.