Uzasadnienie
Pismem z [...] lipca 2015 r. skarżąca wniosła do tutejszego Sądu skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Z uwagi na braki formalne skargi zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] września 2015 r. wezwano skarżącą do ich uzupełnienia poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi skarżąca pismem z dnia [...] września 2015 r. określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę [...] zł. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] września 2015 r. określono wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę [...] zł. Kolejnym zarządzeniem z tego samego dnia wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł. W terminie otwartym do opłacenia skargi skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 27 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1696/15 oddalono wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy we wskazanym powyżej zakresie.
Odpis wskazanego postanowienia doręczono skarżącej w dniu [...] grudnia 2015 r. (k. [...] akt sądowych), z uwagi na niewniesienie sprzeciwu od wskazanego postanowienie jest ono prawomocne począwszy od [...] grudnia 2015 r. Z uwagi na powyższe zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] stycznia 2016 r. wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] września 2015 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi. Odpis zarządzenia z dnia [...] stycznia 2015 r. doręczono skarżącej w dniu [...] stycznia 2016 r. (k. [...] akt sądowych), pomimo to jak wynika z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego tutejszego Sądu (k. [...] akt sądowych) skarżąca nie uiściła wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uiszczenie wpisu sądowego. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
Natomiast stosownie do art. 220 § 3 powołanej ustawy skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skarga nie została opłacona.
Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie zdarzeniem, które zwalnia stronę od obowiązku uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie jest złożenie w tym terminie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W takim przypadku pierwotne wezwanie do uiszczenia wpisu traci moc i powinno być powtórzone po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy w sposób niekorzystny dla skarżącego [tak: postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 66/15, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. W odpowiedzi na pierwsze z wezwań Przewodniczącego Wydziału do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od opłat sądowych – oznacza to, że z chwilą złożenia tego wniosku pierwsze z wezwań do uiszczenia wpisu sądowego utraciło moc. Jednak po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania skarżącej prawa pomocy w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] stycznia 2016 r. doręczono skarżącej w dniu [...] stycznia 2016 r. (k. [...] akt sądowych) odpis prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi. W terminie otwartym do opłacenia skargi nie uiszczono należnego wpisu sądowego, w świetle powyższego skargę należało odrzucić.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji