Uzasadnienie
W dniu [...] r. T. W. wniósł skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P.. W skardze wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.
Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] r., pismem z dnia [...] r. wezwano skarżącego – w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, do przesłania wypełnionego urzędowego formularza "PPF", który po wypełnieniu należy przesłać sądowi w terminie 7 dni – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie została skutecznie doręczona osobie uprawnionej do odbioru przesyłki w dniu [...] r. (k. 23 akt adm.), a więc termin do wykonania wezwania upływał w dniu [...] r.
W dniu [...] r. skarżący przedłożył oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania sporządzone według ustalonego wzoru, który został określony przez Ministra Sprawiedliwości rozporządzeniem z dnia 15 kwietnia 2010 r., które zostało wydane na podstawie art. 117 § 6 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1882).
Zarządzeniem z dnia [...] r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w uzasadnieniu wskazując, że skarżący nie wykonał wezwania do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu "PPF".
W sprzeciwie z dnia [...] r. skarżący podniósł, że złożenie wniosku na niewłaściwym formularzu "wyniknęło z błędu co do formy, a nie treści złożonego wniosku". Jednocześnie skarżący załączył do sprzeciwu wypełniony formularz PPF i w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu, ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.
Sąd zważył, co następuje
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 - 8 (w tym wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Natomiast w myśl art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.)
Ustalonym wzorem formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy dla osób fizycznych jest wzór określony w załączniku 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 roku w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz.1257). Do przesłania właśnie tego urzędowego formularza został wezwany skarżący pismem z dnia [...] roku. Skarżący został również poinformowany, że formularz ten należy wypełnić oraz odesłać w terminie 7 dni od dnia doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 252 w zw. z art. 257 P.p.s.a.).
Przesłany przez T. W. druk oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania – obowiązujący w postępowaniu przed sądami powszechnymi - nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 252 § 2 P.p.s.a. Z uwagi na powyższe, wniosek skarżącego referendarz sądowy zasadnie pozostawił bez rozpoznania na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 §1 i § 2 pkt 6 P.p.s.a. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący, pomimo doręczenia wezwania do złożenia wniosku w formie kwalifikowanej w terminie 7 dni, nie zastosował się do jego treści. Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy jest z woli ustawodawcy postępowaniem sformalizowanym, gdyż uzależnia ono możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji wobec dyspozycji art. 257 P.p.s.a., zasadnie pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w formie innej, niż tego wymagają przepisy prawa, stanowi jego brak formalny (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2012 r., II FZ 377/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.