Uzasadnienie
Skarżący J. A., pismem z dnia 25 stycznia 2017 r. (data nadania, koperta, k. 5 akt sąd.), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
W odpowiedzi na skargę z dnia 16 lutego 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi, jako spóźnionej.
Wnioskiem z dnia 3 marca 2017 r. skarżący wystąpił do Sądu "o przywrócenie terminu do złożenia skargi, o ile rzeczywiście nie został on dochowany."
W argumentacji wniosku skarżący podniósł, że nie jest prawnikiem i źle zrozumiał pouczenie odnośnie terminu do wniesienia skargi i jakoś błędnie podświadomie przyjął, że chodzi o miesiąc, a nie o literalne 30 dni. Ponadto podał, że termin do wniesienia skargi upływał w okresie świątecznym, a on w tym czasie nie miał żadnego odpoczynku z uwagi na kilka pilnych wyjazdów służbowych oraz nawału przykrych spraw sądowych. Zaznaczył, że pod wpływem stresu nie odnotował na kopercie kiedy dostał decyzję organu i był przekonany, że wnosząc skargę czyni to w terminie. Skargę zaczął przygotowywać w poniedziałek 26 stycznia 2017 r. późno w nocy, po powrocie z delegacji, a dokończył i wysłał następnego dnia. Wniosek nie zawierał oryginalnego podpisu skarżącego.
Zarządzeniem z dnia 15 marca 2017 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego powyższego wniosku, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez złożenie na wniosku podpisu w oryginale, bądź nadesłanie kopii tego wniosku opatrzonej oryginalnym podpisem.
Odpis powyższego zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 4 kwietnia 2017 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 18 akt sąd.). Wyznaczony w nim termin upływał z dniem 11 kwietnia 2017 r. Tymczasem skarżący podpisany wniosek złożył dopiero w dniu 12 kwietnia (data nadania, koperta, k. 20 akt sąd.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje
Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 49 § 2 P.p.s.a., jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie.
W rozpatrywanej sprawie, w związku ze złożonym wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi, skarżący zarządzeniem z dnia 15 marca 2017 r. został wezwany do usunięcia braku tego pisma poprzez jego podpisanie ewentualnie nadesłanie kopii tego wniosku opatrzonej oryginalnym podpisem. Wezwanie Sądu zawierało pouczenie, że niewykonanie zobowiązania w siedmiodniowym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Skoro odpis powyższego zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 4 kwietnia 2017 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 18 akt sąd.), to siedmiodniowy termin upływał z dniem 11 kwietnia 2017 r. W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał nałożonego na niego przez Sąd obowiązku procesowego, albowiem uczynił zadość wezwaniu Sądu dopiero w dniu 12 kwietnia 2017 r., a więc z uchybieniem terminu. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że przekroczenie terminu do wykonania zobowiązania Sądu ma miejsce zarówno wtedy, gdy strona w ogóle nie podejmuje czynności uzupełniających lub podejmuje je bezskutecznie. O pozostawieniu pisma bez rozpoznania zarządza się także wówczas, gdy pismo zostało uzupełnione, ale po zakreślonym terminie, co - jak już wyżej wskazano - miało miejsce w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 49 § 2 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.