Uzasadnienie
Skarżący J. A., pismem nadanym w dniu 27 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego, koperta, k. 5 akt sąd.), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
W odpowiedzi na skargę z dnia 16 lutego 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi, jako spóźnionej.
Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy druku zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 281 akt adm.) wynika, że w/w decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 27 grudnia 2016 r.
Wnioskiem z dnia 3 marca 2017 r. skarżący wystąpił do Sądu "o przywrócenie terminu do złożenia skargi, o ile rzeczywiście nie został on dochowany."
Powyższy wniosek postanowieniem Sądu z dnia 8 maja 2017 r. został pozostawiony bez rozpoznania, albowiem skarżący nie uzupełnił jego braków w wyznaczonym przez Sąd terminie. Odpis postanowienia Sądu z dnia 8 maja 2017 r. został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 29 maja 2017 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 30 akt sąd.). Orzeczenie to, w związku z jego niezaskarżeniem, jest prawomocne od dnia 6 czerwca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi. W przeciwnym razie sprawie nie można nadać prawidłowego biegu. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów skutecznego wniesienia skargi przewidziano m.in. termin do jej wniesienia. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W świetle powołanych wyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji jej odrzuceniem.
Z akt administracyjnych rozpoznawanej przez Sąd sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 27 grudnia 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 281 akt adm.). Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu upływał z dniem 26 stycznia 2017 r. Tymczasem skarga została skutecznie wniesiona przez skarżącego dopiero w dniu 27 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 5 akt sąd.), a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Tym samym ziściła się przesłanka do jej odrzucenia.
Jednocześnie Sąd zauważa, że strona wnioskowała o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednakże czyniła to nieskutecznie, albowiem jej wniosek z dnia 3 marca 2017 r., mocą postanowienia Sądu z dnia 8 maja 2017 r., został pozostawiony bez rozpoznania. Orzeczenie to, w związku z jego niezaskarżeniem, jest prawomocne od dnia 6 czerwca 2017 r.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 i art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.