Uzasadnienie
Pismem sporządzonym dnia 16 kwietnia 2007 r. R. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2004 r.
Dyrektor Izby Skarbowej w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie sądowoadministracyjnej w dniu 21 lipca 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej – doradca podatkowy L. L. wraz z pismem procesowym złożył wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), mając na uwadze fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 1323/09 przedstawił do rozstrzygnięcia składowi 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2001 r. obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych, o których mowa w art. 24 a ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) dotyczy podatników uzyskujących przychody z działów specjalnych produkcji rolnej (art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 tej ustawy)?" "Czy w świetle art. 24 ust. 4 zdanie drugie oraz art. 15 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) w każdym przypadku nie prowadzenie przez podatnika ksiąg do ustalenia dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej mają zastosowanie wyłącznie normy szacunkowe dochodu określone w załączniku Nr 2 do tej ustawy?".
Do wniosku tego przychylił się też drugi pełnomocnik strony skarżącej – radca prawny P. W.. Natomiast pełnomocnik organu odwoławczego – radca prawny L. G. pozostawił załatwienie tego wniosku do rozstrzygnięcia Sądowi.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Nie ulega wątpliwości, że prawomocne rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, poprzez podjęcie stosownej uchwały przez skład 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje w bezpośrednim związku z prawidłowością rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Należy zauważyć, iż także w literaturze wskazano na celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie pkt 1 § 1 art. 125 p.p.s.a. z tej przyczyny. Poza tym także względy ekonomii procesowej przemawiają za tym, aby w takich wypadkach zawiesić dokonywanie kontroli decyzji pod kątem jej zgodności z prawem (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II – Komentarz do art. 125).
W tym stanie rzeczy należało uznać że zachodzą przesłanki, o których mowa w art.125 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. i zawiesić niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne do czasu podjęcia stosownej uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.
|/-/ K. Nikodem |/-/ M. Skwierzyńska |/-/ M. Jaśniewicz |