Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] nr [...] odmówił podatnikowi P. B. stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2008r.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że podatnik w dniu 6 lipca 2010 r. złożył korektę deklaracji VAT -7 za sierpień 2008 r. i w rezultacie jednocześnie wniosek o stwierdzenie nadpłaty w VAT oraz jej zwrot na rachunek bankowy. Podatnik uznał, że dokonana przez niego dostawa gruntu nie może być uznana za czynność za mieszczącą się w definicji działalności gospodarczej, której mowa w art. 15 ust 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług – dalej: ustawa o VAT - (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.). Sprzedaż nie miała formy profesjonalnej ani formy stałej i nie przybrała formy zorganizowanej.
Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że podatnik spełnia przesłanki uznania jej za rolnika ryczałtowego dla celów podatku od towarów i usług a zatem rolnika posiadającego status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą. Rolnik ryczałtowy na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT korzysta ze zwolnienia wyłącznie w zakresie dokonywania dostaw produktów rolnych pochodzących z własnej działalności. Sprzedaż gruntu nie mieści się w zakresie zwolnienia.
Podatnik wniósł odwołanie od powyższej decyzji w którym podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z uzasadnieniem zbieżnym z argumentami przytoczonymi w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.
W skardze podatnik domagał się uchylenia powyższej decyzji ostatecznej, zarzucając, że została wydana z naruszeniem:
- 1. art.2 pkt 6, 25, 19,20,21, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 41 ust.1, art. 43 ust.1 pkt 3 i 9, art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie. W szczególności zaskarżona decyzja narusza art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT przyjęcie bezzasadnie, że sprzedaż gruntu była czynnością mieszczącą się w definicji działalności gospodarczej, że podatnik działał w charakterze podatnika VAT tj. jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonujący wolny zawód, że wykonywał działalność gospodarczą w zakresie handlu w sposób częstotliwy oraz, że podatnik ma zamiar wykonywania czynności handlowych (sprzedaż gruntu rolnego) w sposób częstotliwy,
- 2. art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm. – dalej: O.p.), w zakresie składanych przez podatnika deklaracji podatkowych poprzez ich poprawianie bez wiedzy podatnika,
- 3. art. 121 § 1 O.p. przez uchylanie się od oceny okoliczności zmian wprowadzonych bez wiedzy podatnika w składanych przez niego deklaracji podatkowych.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi.
Sądowi z urzędu jest wiadomo, że postanowieniem z dnia 9 marca 2010r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I FSK 2134/08 skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalne dotyczące wykładni następujących przepisów prawa wspólnotowego: Czy do rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. U.E. z 2006 r. L 347/1, ze zm.), który dokonuje sprzedaży działek służących jego działalności rolniczej, przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego gminy pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, a nabytych jako grunty rolne (bez VAT), ma zastosowanie art. 16 tej dyrektywy uznający za dostawę odpłatną jedynie takie przeznaczenie aktywów przedsiębiorstwa na cele prywatne podatnika lub inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, jeżeli podatek od tych aktywów podlegał w całości lub w części odliczeniu? - Czy rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy 2006/112/WE, który dokonuje sprzedaży działek służących uprzednio jego działalności rolniczej, przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego gminy pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, a nabytych jako grunty rolne (bez VAT), należy uznać za podatnika zobowiązanego do rozliczenia VAT z tytułu tej sprzedaży na zasadach ogólnych?
Ponadto postanowieniem z dnia z dnia 9 marca 2010r. sygn. akt I FSK 2039/08 skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalne dotyczące wykładni następujących przepisów prawa wspólnotowego: Czy osoba fizyczna, która na nieruchomości gruntowej prowadziła działalność rolniczą, a następnie z uwagi na zmianę planów zagospodarowania przestrzennego, która nastąpiła z przyczyn niezależnych od woli tej osoby, zakończyła tę działalność i przekwalifikowała majątek na majątek prywatny, dokonała jego podziału na mniejsze części (nieruchomości gruntowe przeznaczone pod zabudowę letniskową) i rozpoczęła jego zbywanie - jest z tego tytułu podatnikiem VAT w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 4 ust. 1 i 2 Szóstej Dyrektywy 77/388/EWG, zobowiązanym do rozliczania VAT z tytułu działalności handlowej?
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.– dalej: ppsa), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W przepisie tym nie wymieniono wprost Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednak nie wyłącza to możliwości zawieszenia postępowania z uwagi na postawione w innej sprawie pytanie prejudycjalne, jeżeli problem prawny w obu sprawach jest taki sam. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym, zatem postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Wobec tego na podstawie tegoż przepisu, sąd administracyjny może zatem (sformułowanie "może" pozostawia sądowi swobodę podjęcia decyzji), zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie powołanego przepisu podlega analizie z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego.
W niniejszej sprawie przesłanka taka zaistniała z uwagi na tożsamość zagadnienia prawnego występującego w osądzanej sprawie, z pytaniami prejudycjalnymi które przestawione zostały przez naczelny Sąd Administracyjny w sprawach I FSK 2039/08 oraz II FSK 2134/08 i zwisły przed tą instancją pod sygnaturami sprawy C-180/10 oraz C-181/10. W rezultacie wykładnia przepisów prawa wspólnotowego dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej na użytek tychże spraw będzie miała decydujące znaczenie także dla wyniku niniejszego postępowania.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, postanowił zawiesić postępowanie do czasu zajęcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stanowiska w przedmiocie powyższych pytań prejudycjalnych.