Uzasadnienie
Gmina O. wniosła skargę na interpretację indywidualną w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wyjaśnił, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: ppsa) uwzględnił skargę w całości oraz uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną i uznał za prawidłowe stanowisko Gminy O. w sprawie oceny prawnej przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego.
Jako załącznik do odpowiedzi na skargę Minister Finansów załączył interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia (...) kwietnia 2012r. nr (...) - zmieniającą zaskarżona interpretację a także dowód doręczenia gminie interpretacji zmieniającej.
Pismem z dnia (...) kwietnia 2012r. Gmina O. wniosła o zwrot wniesionego wpisu, w obliczu faktu, iż organ podatkowy w całości uwzględnił skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Postępowanie sądowe podlegało umorzeniu, ponieważ na skutek uwzględnienia skargi przez Ministra Finansów, w ramach tzw. autokontroli, stało się ono bezprzedmiotowe.
Zgodnie z art. 54 § 3 ppsa organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
W rozpoznawanej sprawie Minister Finansów korzystając z uprawnienia przyznanego na podstawie cytowanego przepisu, zmienił zaskarżoną interpretację indywidualną i uwzględniając w całości żądanie Gminy Orchowo wydał interpretację uznającą jej stanowisko za prawidłowe.
Skoro z obrotu prawnego został wyłączony akt administracyjny stanowiący przedmiot skargi, to postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ppsa bezprzedmiotowość postępowania stanowi podstawę do jego umorzenia.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3, art. 16 § 2 oraz art. 205 § 1 i 210 § 2 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.