Uzasadnienie
X. w [...] pismem z 29 marca 2018r. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymujące w mocy postanowienie z 20 grudnia 2017 r. Burmistrza [...] nr [...]. We wskazanym ostatnio postanowieniu organ pierwszej instancji działając jako wierzyciel zajął w toku postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm. – dalej: "u.p.e.a.") stanowisko w zakresie zgłoszonych przez "Allium" zarzutów uznając je za nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Obowiązująca treść przytoczonego przepisu jest rezultatem wejścia w życie 15 sierpnia 2015 r. ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). W uzasadnieniu do projektu wskazanej ostatnio ustawy podkreślono, że postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art. 34 § 1a u.p.e.a.) oraz postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (art. 34 § 2 u.p.e.a.) mają charakter incydentalny.
W tych przypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona poprzez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej (postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów) [tak: uzasadnienie projektu wskazanej ostatnio ustawy, druk nr 1633, Sejm VII kadencji, dostęp pod adresem: http://www.sejm.gov. pl/sejm7.nsf/druk. xsp?nr=1633].
W opinii sądu w świetle powyższych rozważań nie może budzić wątpliwości, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpoznania skargi na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie SKO w K.. Skarżąca będzie mogła poddać sprawę kontroli sądu administracyjnego po wydaniu przez organy administracji publicznej, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] oraz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. postanowień w sprawie zgłoszonych zarzutów (art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a.).
Sąd zaznacza, że pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia fakt zawarcia w zaskarżonym postanowieniu błędnego pouczenia o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Błędne pouczenie nie może otworzyć drogi do sądu, wbrew regulacji ustawowej (tak: postanowienie NSA z 06 października 2016 r., II GSK 4354/16, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl].
Sąd zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Brak właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas gdy skarga m.in. dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego [tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis 2011, dostępny: LEX – dokument nr 420218]. Tego rodzaju sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem z powyższych rozważań jednoznacznie wynika, że postanowienia organów administracji publicznej w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów zostały na mocy art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłączone spod kontroli sądów administracyjnych.
Z tych powodów sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.