Uzasadnienie
Decyzją z dnia z.... Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P. określił Spółce z o.o. A zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od sierpnia do grudnia 1998r. Rozstrzygnięcie to stało się ostateczne, gdyż nie wniesiono od niego odwołania w ustawowym terminie.
Następnie w dniu.... pełnomocnik strony złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym za sierpień - grudzień 1998r. w łącznej kwocie....zł.
Decyzją z dnia..... Naczelnik Urzędu Celnego w P. odmówił stwierdzenia nadpłaty, a Dyrektor Izby Celnej w P., po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z... utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.
Wnioskiem z dnia.... strona zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej w P. o zmianę decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej na podstawie art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej, powołując się na interes publiczny i interes podatnika, jednakże właściwy organ decyzją z dnia.... odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia... Również i od tej decyzji strona wniosła odwołanie z dnia........, podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana na podst. § 2b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998r. w sprawie podatku akcyzowego, którego niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27.12.2004r., a zatem wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia....utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wywodząc, że tryb z art. 253 Ordynacji podatkowej może zostać uruchomiony, gdy decyzja nie jest dotknięta wadą uzasadniającą wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności lub wznowienia postępowania.
Powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
W skardze z 7 grudnia 2007r. zarzucono naruszenie art. art. 120, 121, 253 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 2, 7, 8, 32, 217 Konstytucji RP. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji Dyrektora Izby Celnej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu 22 października 2008r. pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w P. poinformował, że w dniu....... organ odwoławczy wydał decyzję, mocą której, po uwzględnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 marca 2008r., sygn. akt I SA/Po 864/07, w pkt I uchylono decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w części dotyczącej odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres od sierpnia do listopada 1998r. i w pkt II uchylono ostateczną decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia...w części określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres od sierpnia do listopada 1998r. i umarzono postępowanie podatkowe w tym zakresie. A zatem powyższą decyzją umarzono w istocie postępowanie wymiarowe. Decyzję tę załączono do akt sprawy.
W tym stanie rzeczy pełnomocnicy stron zgodnie oświadczyli, że wobec całkowitego zwrócenia podatnikowi zapłaconego podatku akcyzowego niniejsza sprawa stała się bezprzedmiotowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określonej dalej ustawą P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2). Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 powyższej ustawy będziemy mieć do czynienia, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Zgodnie z powyższym przepisem, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy (vide: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2004, sygn. III SA 1600/02, opubl. w bazie LEX nr 146542).
Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie skarżący zainicjował trzy tryby postępowania: postępowanie o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym za okres od sierpnia do grudnia 1998r., postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzja ostateczną w sprawie podatku akcyzowego za okres od sierpnia do listopada 1998r. oraz postępowanie o uchylenie decyzji ostatecznej w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za okres od sierpnia do grudnia 1998r. Efektem uruchomienia tego ostatniego trybu postępowania było wydanie przez Dyrektora Izby Celnej decyzji będącej przedmiotem niniejszej skargi. Dodać należy, że w każdym z wymienionych postępowań skarżącemu zależało w istocie na umorzeniu postępowania wymiarowego w podatku akcyzowym za okres od sierpnia do listopada 1998r. oraz na zwrocie zapłaconego podatku.
Stosując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Poznaniu z dnia 7 marca 2008r., sygn. akt I SA//Po 864/07 (zapadłego w sprawie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej w sprawie podatku akcyzowego za sierpień- listopad 1998r.), Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję Dyrektora UKS w części dotyczącej odmowy uchylenia ostatecznego rozstrzygnięcia określającego zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres od sierpnia do listopada 1998r. oraz uchylił decyzję ostateczną określającą zobowiązanie podatkowe za powyższy okres i umorzył postępowanie podatkowe w tym zakresie. Niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe, skoro uchylono decyzję ostateczną określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. Postępowanie, którego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za sporny okres stało się bezprzedmiotowe, gdyż zwrócono podatnikowi nadpłacony podatek a sporny okres.
Również pełnomocnicy stron na rozprawie w dniu 22 października 2008r. zgodnie oświadczyli, że wobec całkowitego zwrócenia podatnikowi zapłaconego podatku akcyzowego niniejsza sprawa stała się bezprzedmiotowe.
W tym stanie rzeczy, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy P.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.
/-/K. Nikodem /-/ E. Brychcy /-/ M. Skwierzyńska