Uzasadnienie
Skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2015 r. wniosła skargę na wymienione w rubrum niniejszego orzeczenia postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu. Mając na uwadze, że w skardze jako adres do korespondencji wskazano miejscowość znajdującą się w Niemczech, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] marca 2015 r. wezwano skarżącą do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce – w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sądowych (k.
- 8) zwrotnego potwierdzenia odbioru, pismo zawierające wezwanie do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń zostało doręczone pod wskazanym przez skarżącą adresem w Niemczech w dniu [...] maja 2015 r.
Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. [...], powołując się na udzielone mu przez skarżącą pełnomocnictwo, cofnął skargę z [...] lutego 2015 r., wskazując przy tym, że wycofanie skargi jest konieczne ze względu na zawieszenie postępowania podatkowego prowadzonego przez Prezydenta Miasta [...]. Następnie, na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy pismem z dnia [...] lipca 2015 r. poinformowano skarżącą, że udzielone [...] pełnomocnictwo, nie może być uznane ze pełnomocnictwo procesowe bowiem zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a") – pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby jeżeli przewidują to przepisy szczególne.
Tymczasem z pism przedłożonych przez [...] nie wynika, aby osoba ta spełniała wyżej wskazane wymogi wynikające z art. 35 p.p.s.a. Jednocześnie wezwano skarżącą do sprecyzowania czy w związku z pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. cofa wniesioną skargę.
Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. skarżąca poinformowała, że cofa wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 60 p.p.s.a. - skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wskazana regulacja stanowi, że cofnięcie skargi sprowadza się w istocie do rezygnacji przez skarżącego z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jego praw i interesów, a tym samym do rezygnacji z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 2058/03, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z kolei z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Zgodnie natomiast z postanowieniami art. 299 § 1 p.p.s.a. - jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Stosownie do postanowień art. 299 § 2 p.p.s.a. - w razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 1, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Dopełnienie przytoczonych powyżej regulacji stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym to sąd odrzuca skargę: gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Koniecznym w tym miejscu jest wyjaśnienie, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07 oraz postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 928/12 – orzeczenia dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc powyższe rozważania do realiów zawisłej przed Sądem sprawy należy wskazać, że skarżąca - jako osoba mające miejsce zamieszkania za granicą - nie ustanowiła w niniejszej sprawie pełnomocnika do prowadzenia sprawy. Stosownie bowiem do postanowień art. 35 § 1 p.p.s.a. - pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Tymczasem ze złożonych w toku postępowania pism [...] nie wynika by osoba ta spełniała wynikające z powyższej przytoczonego przepisu wymogi. W takiej sytuacji stosownie do postanowień art. 299 § 1 p.p.s.a. in fine – skarżąca była obowiązana wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce.
Mając na uwadze treść art. 299 § 2 p.p.s.a. zarządzeniem z dnia [...] marca 2015 r. wezwano skarżącą do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń. Wezwanie w tym przedmiocie doręczono skarżącej w dniu [...] maja 2015 r. (k. 8 akt administracyjnych), co oznacza, że dwumiesięczny termin do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń upływał z dniem [...] lipca 2015 r. Do tego też dnia, skarżąca nie ustanowiła w sprawie pełnomocnika do doręczeń. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w sprawie nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W takiej sytuacji zastosowanie musi znaleźć art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym to sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak wynika bowiem z powyższych rozważań, cofniecie skargi i skutkujące tym umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego może mieć miejsce jedynie gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
W niniejszej sprawie wystąpiły braki uniemożliwiające nadanie sprawie dalszego biegu, bowiem skarżąca nie wywiązała się z obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń. Mając powyższe na uwadze niedopuszczalnym jest umorzenie postępowania w związku z cofnięciem skargi.
W tym stanie rzeczy stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 299 § 2 oraz art. 58 § 3 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a. skargę należało odrzucić.