Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Izba Skarbowa odmówiła uchylenia swojej ostatecznej decyzji z dnia [...]r., którą utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej K.M. za zobowiązanie podatkowe spółki "A" w P. z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997r. w kwocie [...]zł.
Zdaniem podatkowego organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione warunki umożliwiające wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej Według Izby Skarbowej wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego w stosunku do podatnika nie może być zakwalifikowane jako nowa okoliczność, której wyjście na jaw skutkuje koniecznością wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki. Dopiero wydanie decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, w której Urząd Skarbowy stwierdziłby umorzenie zaległości spółki "A" mogłoby być istotne w sprawie orzekania o odpowiedzialności podatkowej K.M. Zdarzenie takie wystąpić może jednak po upływie roku od doręczenia decyzji z dnia [...]r. o warunkach restrukturyzacji.
Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. W opinii K.M. organ podatkowy powinien, z urzędu zawiesić wznowione postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez organ restrukturyzacyjny. Brak zawieszenia i wydanie zaskarżonej decyzji jest, zdaniem odwołującego się, równoznaczne z naruszeniem obowiązku wynikającego z art. 201 Ordynacji podatkowej i skutkować winno uchyleniem zaskarżonej decyzji. Poza tym, w ocenie strony, organ podatkowy dokonując błędnej wykładni art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, naruszył art. 245 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, bowiem w dniu wydania zaskarżonej decyzji, istniały przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania, tj. wystąpienie o restrukturyzację zaległości spółki oraz wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego.
Decyzją z dnia [...]r. Izba Skarbowa wydała decyzję utrzymującą w mocy swoją decyzję z dnia [...]r.
Podatkowy organ odwoławczy podkreślił, że samo wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego nie jest istotną okolicznością uzasadniającą wznowienie postępowania, na podstawie art. 240 § 1 pkt.
5. Poza tym, w świetle cytowanego przepisu, przesłanka umożliwiająca uchylenie decyzji w trybie wznowionego postępowania winna istnieć w momencie wydawania owej zakwestionowanej przez podatnika decyzji. Tymczasem, według Izby Skarbowej, w czasie wydawania decyzji ostatecznej nie istniały okoliczności faktyczne, o których mowa w art. 240 § 1 ust. 5 Ordynacji podatkowej. Tym samym nie było podstaw do zawieszenia wznowionego postępowania do czasu wydania przez Urząd Skarbowy decyzji o umorzeniu należności, ani też do uchylenia wydanej w dniu [...]r. decyzji.
Na powyższe rozstrzygniecie Izby Skarbowej, K.M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie.
Skarżący w uzasadnieniu skargi podnosi naruszenie przez organ podatkowy art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenia faktyczne, polegające w szczególności na uznaniu, iż wszczęcie procesu restrukturyzacji należności, za które ma odpowiadać solidarnie skarżący nie jest okolicznością istotną dla sprawy, naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 201 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Izby Skarbowej z dnia [...]r. wydanej mimo istnienia przesłanki uzasadniającej zawieszenie postępowania, naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 poprzez błędna wykładnię, co znalazło wyraz w uznaniu przez Izbę Skarbową, że "innym organem" rozpatrującym zagadnienie wstępne nie może być w tej sprawie inny organ podatkowy oraz art. 122, art. 187 oraz 191 Ordynacji podatkowej
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wnosi o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że decyzją z dnia [...]r. Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej określił spółce "A" w P. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997r. Wobec bezskuteczności prowadzonego przeciwko tej spółce postępowania egzekucyjnego decyzją z dnia [...]r. Urząd Skarbowy, na podstawie art. 108 §. 1 i art. 116 Ordynacji podatkowej, przeniósł na K.M. pełniącego w w. w. spółce funkcję jednoosobowego zarządu odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe spółki "A".
Decyzję tę, po rozpatrzeniu odwołania K.M., organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy.
[...]r. w. w. strona wystąpiła do Izby Skarbowej z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie przeniesienia na niego odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe spółki, uzasadniając go zaistnieniem w sprawie nowej okoliczności faktycznej, o czym mowa w art. 240 §. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, nieznanej organowi podatkowemu, a istniejącej w dniu wydania decyzji.
Okolicznością tą było wydanie w dniu [...]r. tj. przed wydaniem ostatecznej decyzji przez Izbę Skarbową, decyzji o warunkach restrukturyzacji zaległości podatkowych spółki " A" w związku z wnioskiem tego podatnika z dnia [...]r.
Izba Skarbowa decyzją z dnia [...]r. odmówiła uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki, nie dopatrując się zaistnienia w sprawie okoliczności, o której mowa w art. 240 §. 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej.
Stanowisko to organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania K.M., podtrzymał w swej decyzji z dnia [...]r. stanowiącej przedmiot skargi.
W tym stanie sprawy rozstrzygnąć należy w ramach kontroli administracji publicznej, jaką sprawują sądy administracyjne, czy zaskarżana decyzja odpowiada prawu.
Zaskarżana decyzja wydana została w oparciu o przepisy art. 240 §. 1 pkt. 5 oraz art. 245 §. 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej. Istota sprawy sprawdza się zaś do rozstrzygnięcia czy, jak twierdzi skarżący, w sprawie przeniesienia na niego odpowiedzialności podatkowej wyszła na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna, istniejąca w dniu wydania ostatecznej decyzji tj. [...]r. lecz nieznana organowi podatkowemu, który wydał decyzję.
Istotna dla bytu prawnego decyzji przenoszącej na określoną osobę trzecią odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe podatnika jest istnienie tej zaległości W myśl postanowień przepisu art. 59 §. 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe wygasa m. in. w przypadku umorzenia zaległości podatkowych. Tym samym do czasu dopóki umorzenie to nie nastąpi zaległość podatkowa istnieje, a więc zasadne jest podejmowanie przez organ podatkowy działań i rozstrzygnięć zmierzających do zaspokajania wierzyciela zaległego podatku jakim jest Skarb Państwa, a więc uzasadnione jest wydanie decyzji w sprawie przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osobę trzecią.
Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287) po upływie roku od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji. Jeżeli przedsiębiorca dopełnił warunków restrukturyzacji organ ten stwierdzi umorzenie należności, która podlegała restrukturyzacji.
Decyzja o warunkach restrukturyzacji została wydana w [...] i następnie doręczona podatnikowi. W dniu [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję o umorzeniu spółce "A" zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997r. w kwocie [...]zł. wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł. Dopiero więc z dniem wydania (jej doręczenia stronie) w. w. decyzji nastąpiło umorzenie zaległości podatkowych, wobec czego dopiero wówczas zaległość podatkowa spółki wygasła.
Tym samym ani złożenie przez podatnika wniosku o restrukturyzację, ani decyzja o warunkach restrukturyzacji nie mogła stanowić okoliczności faktycznej rzutującej na zasadność wydania decyzji o przeniesieniu na skarżącego odpowiedzialności podatkowej. Podkreślić nadto należy, że okoliczności te były znane organowi podatkowemu wydającemu decyzję w tej sprawie i brak jakichkolwiek podstaw do uznania, że wyszły one na jaw po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie przeniesienia tej odpowiedzialności. Świadczy o tym choćby porównanie dat wydania decyzji w w. w. sprawie – [...]r. z datą decyzji restrukturyzacyjnej – [...]r. Okoliczności dotyczące restrukturyzacji znane więc były organowi podatkowemu z urzędu.
W świetle powyższego, zdaniem składu orzekającego, w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania, o których mowa w art. 240 §. 1 a w szczególności w pkt. 4 Ordynacji podatkowej i w konsekwencji organ podatkowy nie miał w świetle art. 245 §. 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, żadnych podstaw prawnych do uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie przeniesienia na K.M. odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki "A".
Odnosząc się z kolei do pozostałych zarzutów skargi zauważyć należy, że strona skarżąca niezasadnie zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie przepisu art. 201 §. 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej w związku z niezawieszeniem postępowania skoro, zdaniem skarżącego, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy i wydanie zaskarżanej decyzji było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ.
Jak wyżej wspomniano w sprawie nie zaistniała okoliczność, o której mowa w art. 240 §.1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, bowiem wydanie decyzji o warunkach restrukturyzacji nie miało takiego charakteru. W związku z tym brak podstaw do przyjęcia, że złożenie wniosku o restrukturyzację i wydanie decyzji w sprawie warunków restrukturyzacji stanowi zagadnienie wstępne w sprawie przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności podatkowej. Podzielić należy więc stanowisko Izby Skarbowej, że w sprawie nie zaistniały okoliczności określone w art. 201 §. 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej uzasadniające zawieszenie postępowania. Nadto wskazać należy, że przedmiotem skargi jest zaskarżona decyzja, a nie postanowienie w sprawie odmowy zawieszenia postępowania.
Skład orzekający nie podziela również zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją przepisu art. 122, art. 187 i art. 191 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej, że wszczęcie postępowania w sprawie restrukturyzacji zaległości podatkowej, za którą odpowiedzialność przeniesiono na skarżącego, stanowi okoliczność istotna w sprawie.
Przeniesienie tej odpowiedzialności było bowiem uzasadnione bezskutecznością egzekucji przeciwko Spółce, zaś odmowa wznowienia postępowania w tej sprawie w świetle przepisu art. 240 §. 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej była, jak już wspomniano uzasadniona, skoro postępowanie restrukturyzacyjne w toku nie skutkuje, do czasu wydania decyzji o umorzeniu zaległości podatkowej, wygaśnięcia tego zobowiązania.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą wydano po dokładnym rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego i że decyzje te odpowiadają prawu.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.
/-/ M. Jaśniewicz /-/ S. Małek /-/ M. Skwierzyńska
AR