Uzasadnienie
Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga J. J., reprezentowanego przez radcę prawnego R. S., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
Postanowieniem z dnia 1 października 2012 r., sygn. akt I SA/Po 762/12, Sąd oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Przeciwko temu orzeczeniu strona skarżąca nie wniosła zażalenia, w związku z czym zyskało ono w dniu 11 października 2012 r. przymiot prawomocności.
Natomiast w dniu [...] października do tutejszego Sądu wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącego, w którym wniósł on o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, gdyż w jego ocenie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wskazanego pisma załączono kserokopię adresowanego do niej upomnienia nr [...] z dnia [...] września 2012 r., wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Słupcy.
W uzasadnieniu powyższego wniosku pełnomocnik wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w Słupcy upomnieniem nr [...] z dnia [...] września 2012 r. wezwał do uregulowania podatku PPR za 2006 r. w kwocie [...] zł, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej. Pełnomocnik podkreślił, że skarżący nie ma środków pieniężnych, aby zapłacić [...] zł. W razie zlicytowania mieszkania, czego skarżący się obawia, poniesie on niepowetowaną szkodę, gdyż sprzedaż mieszkania w drugiej licytacji nastąpi za cenę poniżej jego wartości. Natomiast ewentualne pozytywne w całości lub w części orzeczenie Sądu nie pozwoli na odzyskanie szkody sprzedanego w trybie egzekucji za pół ceny mieszkania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") przewiduje możliwość wstrzymania przez Sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To strona zatem, formułując wniosek o wstrzymanie wykonania aktu bądź decyzji, powinna wskazać na okoliczności, które – jej zdaniem – uzasadniają przyznanie jej ochrony tymczasowej, jednakże to Sąd ostatecznie ocenia, czy okoliczności te stanowią przesłankę do wstrzymania wykonania skarżonego aktu, czy decyzji.
W wyniku rozpoznania wniosku strony skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszym przypadku skarżący nie wykazał, by egzekucja należności objętych sporną decyzją podatkową miała spowodować dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków – w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż egzekucja należności pieniężnych zawsze wiąże się z pewnymi dolegliwościami w sferze majątkowej dłużnika (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 23 lutego 2012 r., I FZ 24/12, http:// orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie pełnomocnika skarżącego, w razie zlicytowania mieszkania, czego skarżący się obawia, poniesie on niepowetowaną szkodę, gdyż sprzedaż mieszkania w drugiej licytacji nastąpi za cenę poniżej jego wartości. W ocenie Sądu nie sposób przyjąć, że okoliczność ta sama w sobie spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
W związku z powyższym Sąd stwierdził, iż strona skarżąca nie przedstawiła motywów mogących świadczyć o zaistnieniu po jej stronie okoliczności wypełniających jedną z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto strona nie dołączyła do wniosku dokumentów, które mogłyby świadczyć o zaistnieniu takich okoliczności. W konsekwencji poczynionych wyżej wyjaśnień należy uznać, że dokumentem takim nie jest upomnienie w trybie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Jednocześnie, w związku z obowiązywaniem w niniejszym postępowaniu zasady dyspozytywności, na Sądzie nie spoczywał obowiązek wyręczania skarżącego w tej kwestii (zob. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 339/07, publ. LexPolonica nr 2114635).
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała okoliczności, które uzasadniałyby konieczność rozważenia przez Sąd udzielenia jej ochrony tymczasowej.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie powołanych norm oraz art. 61 § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.