Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] X. Sp. z o.o. w X., reprezentowana przez prezesa zarządu B. B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do października i grudzień 2008 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Poznaniu z dnia 27 sierpnia 2014 r. spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. KRS-u, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Próbę doręczenia stronie skarżącej odpisu powyższego zarządzenia na wskazany w skardze adres podjęto dwukrotnie, tj. w dniach 11 września 2014 r. (pierwsze awizo) i 19 września 2014 r. (powtórne awizo). Pismo nie zostało przez skarżącą podjęte w terminie 14 dni od dnia pozostawienia w skrzynce oddawczej pierwszego awiza, w związku z czym w dniu 27 września 2014 r. nastąpił zwrot przesyłki do Sądu, co dokumentuje załączona do akt sprawy koperta adresowana do strony skarżącej (k. 34 akt sąd.). Do dnia 15 października br. brak formalny skargi nie został usunięty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W przypadku spółek kapitałowych, do których zalicza się spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, dokumentem, o którym mowa w powołanych przepisach jest aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.
W badanej sprawie, spółka wniosła skargę, do której nie dołączyła dokumentu określającego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do reprezentowania strony skarżącej, tj. odpisu z KRS-u. Ten brak formalny uniemożliwił nadanie skardze dalszego biegu. Niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkował wezwaniem przez Sąd strony skarżącej do uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowiący, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie
Przenosząc powyższe uwagi ogólne natury prawnej na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przesyłka z odpisem zarządzenia zawierającym wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. KRS-u, została wysłana do strony skarżącej na adres do doręczeń podany w skardze. Wobec niemożności doręczenia spółce pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., zostało ono złożone na okres 14 dni w placówce pocztowej, przy czym, jak wynika z druku zwrotnego poświadczenia odbioru oraz opisu koperty, pierwsze zawiadomienie o złożeniu korespondencji skierowanej do skarżącej zostało umieszczone – zgodnie z adnotacją dokonaną przez doręczyciela - w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 11 września 2014 r. Kolejne awizo zostało dokonane w dniu 19 września 2014 r. (koperta wraz z drukiem zwrotnego poświadczenia odbioru, k. 34 akt sąd.).
Nieodebranie przez skarżącą spółkę przesyłki w terminie 14 dni skutkowało na mocy art. 73 P.p.s.a. dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Podkreślić bowiem należy, iż fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 P.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, albowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata.
Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że skoro pierwsze zawiadomienie o złożeniu wezwania wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 11 września 2014 r., to od tej daty biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i § 3 P.p.s.a., z upływem którego nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. Ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił zatem w dniu 25 września 2014 r., a więc siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. KRS-u, upływał z dniem 2 października 2014 r. W zakreślonym terminie strona skarżąca nie dopełniła nałożonego na nią obowiązku procesowego. Mając zatem na względzie, iż brak formalny skargi nie został usunięty, Sąd uznał, że ziściła się przesłanka do odrzucenia skargi (por. postanowienia NSA: z dnia 3 września 2013 r., o sygn. akt I FSK 650/13 i z dnia 17 kwietnia 2014 r., o sygn. akt II FSK 654/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.