Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 27 października 2017 r. starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), pozostawił bez rozpoznania wniosek Ł. J. w przedmiocie prawa pomocy, w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie odmowy zawieszenie postępowania.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia starszy referendarz sądowy wskazał, że skarżący nie uzupełnił, mimo wezwania Sądu, wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu "PPF".
W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw od powyższego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 243 § 1, art. 245 § 1 i 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji nieudzielenie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie go od opłat sądowych i wydatków, podczas gdy skarżący złożył stosowny wniosek przed wszczęciem postępowania wskazując, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny, co uzasadniało zastosowanie wskazanych przepisów i udzielenie na ich podstawie prawa pomocy zgodnie z wnioskiem skarżącego.
Z uwagi na treść sprzeciwu, zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2018 r. skarżący został wezwany do przesłania dowodu złożenia do Sądu "stosownego wniosku o przyznanie prawa pomocy przed wszczęciem postępowania", jeśli został złożony na formularzu "PPF" w terminie 7 dni, pod rygorem rozpoznania sprzeciwu w oparciu o dotychczasowe akta sprawy. Powyższe zarządzenie pozostało bez odpowiedzi skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W myśl § 2 powołanej jednostki redakcyjnej, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Stosownie do art. 258 § 2 pkt 6 P.p.s.a., do czynności referendarza sądowego w zakresie przyznania prawa pomocy należy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania.
Zgodnie z art. 252 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Z kolei w myśl art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W badanej sprawie skarżący, mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 25 sierpnia 2017 r., został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu "PPF", w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 9 października 2017 r. (druk zpo, k. [...] akt sąd.), a zatem termin do wykonania tego wezwania upływał z dniem 16 października 2017 r. W zakreślonym przez referendarza sądowego terminie skarżący nie uzupełnił braku wniosku o przyznanie prawa pomocy, wobec czego ziściła się przesłanka do pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania.
Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że zasadnie starszy referendarz sądowy zastosował w sprawie przepisy art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 P.p.s.a. i przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania. W związku z tym należy uznać, że zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.
Odnosząc się do podniesionego w sprzeciwie zarzutu Sąd zauważa, że "stosowny wniosek o przyznanie prawa pomocy", na który powołuje się skarżący, a który miał być złożony przez niego przed wszczęciem postępowania, i w który miał on wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny, ograniczył się w istocie do pkt 2 petitum skargi z dnia 23 sierpnia 2017 r., w którym skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w zakresie całkowitym (k. 18 akt sąd.). Co istotne, wbrew twierdzeniom autora sprzeciwu, wniosek ten nie został uzasadniony ani jednym argumentem. Tym samym nie sposób Sądowi odnieść się do zarzutów zawartych w sprzeciwie, gdyż nie znajdują ona oparcia w aktach sądowych.
Sąd zaznacza, że powyższy wniosek zainicjował postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa pomocy. Był on jednak obarczony brakiem formalnym, wobec czego Przewodniczący Wydziału I wezwał skarżącego do usunięcia tego braku poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu "PPF", zgodnie z wymogami określonymi w art. 252 i art. 257 P.p.s.a. Jak już wyżej wskazano, skarżący nie zareagował i nie wykonał nałożonego na niego obowiązku. W związku z tym wniosek strony prawidłowo został pozostawiony bez rozpoznania.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.