Uzasadnienie
Podatnik D. K. złożył skargę na wskazaną w sentencji decyzję w sprawie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji, uzasadniając, że na wszelkie kierowane przezeń żądania w sprawie rozliczenia się z zajętych należności organ nie reaguje, przez co rażąca narusza prawny obowiązek rozliczenia się oraz zasadę prawa do informacji w postępowaniu podatkowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Wyjaśnienia wymaga fakt, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być zastosowana tylko i wyłącznie do takich z nich, które nadają się do wykonania i tego wykonania wymagają. Są to przede wszystkim tego rodzaju akty czy czynności, na mocy których strona nabywa prawo lub obowiązek.
W niniejszym przypadku decyzja objęta skargą dotyczy odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej, a więc rozstrzygnięcia, które nie zmienia sytuacji prawnej skarżącego w żadnej mierze – nie nakłada na niego żadnego prawa ani jakiegokolwiek obowiązku. W rezultacie wykonanie takiej decyzji jest niemożliwe. Należy zwrócić uwagę, iż ewentualny wniosek o ochronę tymczasową mógł dotyczyć wyłącznie decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności wnioskodawcy za zaległości podatkowe spółki z o.o. "A.".
W opinii sądu sam fakt prowadzenia egzekucji nie może stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Warunkiem jest bowiem wykazanie okoliczności uzasadniających przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Podatnik nie wskazał we wniosku na istnienie takich okoliczności, ani też nie dołączył do wniosku dokumentów źródłowych dotyczących jego sytuacji finansowej lub majątkowej, a w tym zakresie sąd nie ma obowiązku działania z urzędu.
Na obecnym etapie postępowania nie jest też uzasadnione podnoszenie przez skarżącego zarzutów dotyczących postępowania podatkowego co do istoty sprawy.
Dlatego sąd na podstawie powołanego wyżej przepisu orzekł, jak w sentencji postanowienia.