Uzasadnienie
"A" sp. z o.o., z siedzibą w R. – zwana dalej: spółką, wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego przez nią, na urzędowym formularzu PPPr, oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że kapitał zakładowy spółki wynosi – 37 002,37 zł, a wartość jej środków trwałych 11 250,09 zł. Za ubiegły rok obrotowy spółka odnotowała zysk w wysokości 16 058,58 zł.
W odpowiedzi na wezwanie do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym skarżąca przedłożyła między innymi kserokopie deklaracji podatkowych, składanych na poczet podatku od towarów i usług, za trzy ostatnie kwartały 2013 r., z których wynika, że podstawa opodatkowania tym podatkiem w przypadku skarżącej wyniosła odpowiednio: 149 758 zł, 236 357 zł, 189 224 zł.
Z danych zamieszczonych w Krajowym Rejestrze Sądowym (numer KRS: 0000207719) wynika, że kapitał zakładowy spółki wynosi nadal 50 000 zł, czyli odpowiada kwocie podawanej w składanych wcześniej przez spółkę oświadczeniach o stanie majątkowym i wysokości uzyskiwanych dochodów.
Wpisy od skarg kasacyjnych w niniejszych sprawach wynoszą łącznie 2 820 zł.
Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie prawnej, w zakresie częściowym, może nastąpić, gdy wykaże ona że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Jakkolwiek warunkiem sine qua non przyznania prawa pomocy jest wykazanie braku środków, to przyznanie tego prawa pozostawione zostało uznaniu sądu, lub rozpoznającego taki wniosek referendarza, gdyż z woli ustawodawcy, nawet wykazanie braku środków nie rodzi po stronie wnioskodawcy swego rodzaju roszczenia o przyznanie prawa pomocy. Świadczy o tym fakt, że w powołanym wyżej przepisie użyte zostało sformułowanie "prawo pomocy może być przyznane".
W niniejszym przypadku, ze złożonych przez skarżącą oświadczeń i dokumentów źródłowych wynika, że nadal prowadzi ona działalność gospodarczą znacznych rozmiarów, o czym świadczy chociażby wysokość deklarowanych przez nią podstaw opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a także dysponuje majątkiem, którego wartość kilkakrotnie przekracza wysokość sumy wpisów od skarg kasacyjnych. W tej więc sytuacji twierdzenie spółki o braku środków na pokrycie kosztów sądowych nie znajdują uzasadnionych podstaw.
Niezależnie jednak od powyższego w tym miejscu należy dodać także, że skarżąca jest przedsiębiorcą, czyli podmiotem nastawionym na przysparzanie zysków swoim wspólnikom. Nie realizuje więc celów społecznie użytecznych, w tej więc sytuacji przyznanie jej dofinansowania ze środków publicznych, będące de facto przerzucaniem kosztów działalności spółki na podatników, byłoby niezasadne.
Na marginesie niniejszych rozważań zwrócić należy również uwagę na to, że wniosek spółki o zwolnienie od kosztów sądowych, a więc również od wpisów od skargi kasacyjnej, był już przedmiotem rozważań zarówno WSA w Rzeszowie, jak i NSA, który rozpatrywał zażalenie w tej sprawie. Oba sądy uznały, ze sytuacja finansowa i faktyczna skarżącej uzasadnia jedynie zwolnienie jej od wpisów od skarg w poszczególnych sprawach, w ½ części. Od tego czasu nie zaistniały zaś w sprawie nowe okoliczności faktyczne, które uzasadniałyby poszerzenie zakresu przyznanego uprzednio zwolnienia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., w związku z w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji