Uzasadnienie
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. I SA/Rz 1106/15, odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez częściowe zwolnienie go od wpisów od skarg. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, przyczyną nieuwzględnienia wniosku skarżącego było złożenie przez niego wybiórczego i niekompletnego oświadczenia o stanie majątkowym, których to braków nie uzupełnił, mimo wezwania. W tej sytuacji, w ocenie rozpoznającego wniosek, nie sposób było ustalić sytuacji majątkowej skarżącego, w następstwie czego jego wniosek nie został uwzględniony.
Sprzeciw od postanowienia referendarza, z 21 stycznia 2016 r., wniósł skarżący, jednakże nie sformułował on w jego treści żadnych zarzutów względem zaskarżonego orzeczenia. Podkreślił jedynie, że nie posiada żadnych aktywów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Skarżący wnosząc sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, nie sformułował jakichkolwiek zarzutów, dotyczących tego orzeczenie. Podtrzymał jedynie swoje wcześniejsze twierdzenia, co do braku możliwości opłacenia kosztów sądowych, ponad deklarowane wcześniej możliwości wpłaty (10 zł od sprawy). Odmówił jednocześnie przedstawienia dokumentów źródłowych, o które był wzywany przez referendarza. W tej sytuacji brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonego postanowienia, jedynie na podstawie niczym nie popartych twierdzeń skarżącego.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art.260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.