Uzasadnienie
Skarżąca, wnioskiem z dnia 20 stycznia 2016 r., zwróciła się do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy, poprzez ustanowienie adwokata. W związku z tym podała, że od 16 lat jest wdową, opiekującą się niepełnosprawnym synem, a pobierając rentę w wysokości 700 zł, nie stać jej na opłacenie adwokata, w związku z czym zwróciła się o ustanowienie dla niej adwokata z urzędu.
Jak wynika z akt sprawy, powodem umorzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowania z wniosku skarżącej o umorzenie jej zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi było to, że w dniu 4 sierpnia 2015 r. skarżąca uregulowała całą zaległość, wpłacając w kasie Urzędu Gminy w H. kwotę 57,60 zł, która w pełni pokryła jej zaległości.
Wnosząc skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) października 2015 r., C. M. podniosła szereg okoliczności niezwiązanych z przedmiotem prowadzonego przez organ postępowania, a dotyczących należących do niej nieruchomości oraz licznych kwestii spadkowych. Podobnie, we wnoszonych do Sądu pismach procesowych z dnia 20 stycznia 2016 r. i 24 stycznia 2016 r., przytoczyła szereg argumentów dotyczących jej praw i roszczeń do określonych nieruchomości, jak również okoliczności związanych z jej uprawnieniami kombatanckimi.
Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. I SA/Rz 1176/15, Sąd odrzucił skargę C. M., z uwagi na nieuzupełnienie w terminie jej braków, tj. niewskazanie w niej naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Jak stanowi art. 258 § 1 i §4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) czynności w zakresie prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, jednakże w szczególnie uzasadnionych przypadkach może je wykonywać także sąd.
W niniejszym przypadku mamy do czynienia z sytuacją, w której bezprzedmiotowym jest dokonywanie oceny sytuacji materialnej skarżącej, z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, która to okoliczność stanowi samoistną podstawę (negatywna przesłankę) oddalenia wniosku, w myśl art. 247 P.p.s.a. Z tego więc względu stwierdzić należy, że uzasadnionym jest rozpoznanie wniosku skarżącej przez Sąd.
Zgodnie z powołanym wyżej art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Z brzmienia tego przepisu wywieść należy, że ustawodawca czyni w nim wyjątek od zasady nakazującej rozważenie sytuacji materialnej wnioskodawcy, w kontekście przesłanek art. 246 P.p.s.a., gdyż wstępnym warunkiem tej oceny jest wykluczenie tego, że skarga jest oczywiście nieuzasadniona. Przez tą oczywistość należy zaś rozumieć sytuację, w której można ją stwierdzić bez dokonywania szczegółowej analizy podniesionych w skardze zarzutów i przywołanych na ich poparcie argumentów.
Z sytuacja taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w której skarżąca wszczynając sądowoadministracyjną kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie podniosła jakichkolwiek zarzutów w niego wymierzonych. Nie uczyniła tego nawet wzywana do uzupełnienia braków w tym zakresie, a w kolejno wnoszonych pismach procesowych podniosła okoliczności niezwiązane w jakikolwiek sposób z zaskarżoną decyzją i jej materią.
Na marginesie dodać należy jedynie, że kwestionując, przynajmniej w znaczeniu formalnym, umorzenie postepowania z jej wniosku o umorzenie zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, całą tą zaległość uregulowała, w związku z czym sprawa o jej umorzenie stała się bezprzedmiotowa.
Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 247 P.p.s.a., oddalił wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy.