Uzasadnienie
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r., sygn. I SA/Rz 152/16, odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia, powodem odmowy uwzględnienia wniosku skarżącej było stwierdzenie, iż jej kondycja finansowa jest dobra, a koszty sądowe jakie wiążą się z przedmiotową sprawą (wpis od skargi wynosi 8 989 zł) znajdują pełne i wielokrotne pokrycie w wartości jej majątku (ok. 1 400 000 zł), jak również bieżących dochodach (dochód skarżącej wynosi13 725 zł miesięcznie, zaś dochód miesięczny jej męża to 24 055 zł).
Składając sprzeciw od postanowienia referendarza skarżąca nadmieniła, że wnosił o przyznanie prawa pomocy z uwagi na wielkość wpisu. Nie wnioskowała jednak o całkowite zwolnienie od tej opłaty, a jedynie częściowe. Zwróciła też uwagę na niemożność i nieracjonalność szybkiego pozbywania się składników majątku, a także na fakt, że deklarowane dochody obrazują jedynie średnie wartości, gdyż rzeczywisty dochód może różnić się w poszczególnych miesiącach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Skarżąca kwestionując zasadność zaskarżonego orzeczenie ograniczyła się do zaprzeczenia ustaleniom poczynionym przez referendarza, a także polemiki z wyciągniętymi wnioskami, bez poparcia swoich twierdzeń konkretnymi argumentami, obiektywnie przemawiającymi za tym, że spełnia ona warunki uzyskania prawa pomocy. Tymczasem mając na uwadze wartość zgromadzonego przez nią i jej męża majątku oraz wysokość dochodów w jej gospodarstwie domowym przyjąć należy, że tak jak to stwierdził referendarz w zaskarżonym postanowieniu, skarżącą stać na poniesienie kosztów sądowych, jakie wiążą się z niniejszą sprawą. Bezsprzecznie bowiem jest ona osobą o takim statusie majątkowym, że poniesienie przez nią tychże kosztów nie będzie się wiązać z zagrożeniem utraty środków koniecznego utrzymania.
Sprzeciw wniesiony w przedmiotowej sprawie ma charakter polemiczny i nie zawiera konkretnych argumentów, które mogłyby stanowić przyczynę zmiany postanowienia referendarza. Analiza danych, podanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie dostarcza żadnych informacji na temat obciążeń, o których skarżąca mimochodem wspomina.
Argumentem za uwzględnieniem wniosku skarżącej, chociażby w części, nie może być okoliczność wskazująca na nieracjonalność, nieopłacalność pozbywania się konkretnych składników majątku, gdyż celem instytucji prawa pomocy nie jest zapewnienia konkretnym wnioskodawcom możliwości zachowania lub pomnażania majątku, a jedynie zagwarantowanie prawa do sądu osobom, których nie stać, z przyczyn obiektywnych, na poniesienie związanych z tym wydatków. Skarżąca zaś do takich osób z pewnością nie należy, dlatego też brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art.260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.