Uzasadnienie
Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym, na urzędowym formularzu PPF, oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, a oboje utrzymują się z prowadzonych działalności gospodarczych. Dochód żony skarżącego z tego tytułu wynosi 13 725 zł miesięcznie, a jego dochód 24 055 zł miesięcznie.
Deklarując składniki posiadanego majątku, w oświadczeniu wymieniono następujące jego składniki: nieruchomości rolne o wartości 200 000 zł, w części nieuprawiane, budynek handlowo-usługowy o pow. 997 m2 i działkę o pow. 0,167 ha, o łącznej wartości 1 200 000 zł, oszczędności w kwocie 10 000 zł, udziały w spółce prawa handlowego o wartości 20 000 zł.
Przedstawiając listę ponoszonych wydatków skarżący podał, że na opłaty za media przeznacza miesięcznie 550 zł, na podatki 1 300 zł rocznie, koszty leczenia w jego przypadku to koszt 12 000 zł rocznie, a koszty ubezpieczenia 1 620 zł rocznie.
Uzasadniając swój wniosek skarżący podkreślił, że koszt wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie (8 989 zł) stanowi ¼ dochodu w jego gospodarstwie domowym. Zaznaczył też, że jego małżonka również została wezwana do opłacenia tej wielkości wpisu.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy, gdyż koszty sądowe w jego sprawie, choć stosunkowo wysokie, znajdują pełne i wielokrotne pokrycie w dochodach skarżącego oraz jego żony, jak również w wartości zgromadzonego przez nich majątku. Oboje są bowiem osobami zamożnymi, które stać na poniesienie tego rodzaju wydatków.
Argumentem za przyznaniem skarżącemu wsparcia ze środków publicznych nie może być również to, że koszt wpisu od skargi stanowi ¼ miesięcznego dochodu w jej gospodarstwie domowym, gdyż rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy uwzględnia się jedynie przesłanki obiektywne, wskazane w art. 246 § 1 P.p.s.a., które sprowadzają się do badania możliwości płatniczych wnioskodawcy, w odniesieniu do konkretnych kosztów postępowania, a proporcja wysokości tychże kosztów w stosunku do łącznej sumy dochodów nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.