Uzasadnienie
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r., sygn. I SA/Rz 153/16, odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia, powodem odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego było stwierdzenie, iż jego kondycja finansowa jest dobra, a koszty sądowe jakie wiążą się z przedmiotową sprawą (wpis od skargi wynosi 8 989 zł) znajdują pełne i wielokrotne pokrycie w wartości jego majątku (ok. 1 400 000 zł), jak również bieżących dochodach (24 055 zł).
Składając sprzeciw od postanowienia referendarza skarżący nadmienił, że wnosił o przyznanie prawa pomocy z uwagi na wielkość wpisu. Nie wnioskował jednak o całkowite zwolnienie od tej opłaty, a jedynie częściowe. Zwrócił też uwagę na niemożność i nieracjonalność szybkiego pozbywania się składników majątku, a także na fakt, że deklarowane dochody obrazują jedynie średnie wartości, gdyż rzeczywisty dochód może różnić się w poszczególnych miesiącach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Skarżący kwestionując zasadność zaskarżonego orzeczenie ograniczył się do zaprzeczenia ustaleniom poczynionym przez referendarza, a także polemiki z wyciągniętymi wnioskami, bez poparcia swoich twierdzeń konkretnymi argumentami, obiektywnie przemawiającymi za tym, że spełnia on warunki uzyskania prawa pomocy. Tymczasem mając na uwadze wartość zgromadzonego przez niego majątku oraz wysokość dochodów w jego gospodarstwie domowym przyjąć należy, że tak jak to stwierdził referendarz w zaskarżonym postanowieniu, skarżącego stać na poniesienie kosztów sądowych, jakie wiążą się z niniejszą sprawą. Bezsprzecznie bowiem jest on osobą o takim statusie majątkowym, że poniesienie przez niego tychże kosztów nie będzie się wiązać z zagrożeniem utraty środków koniecznego utrzymania.
Sprzeciw wniesiony w przedmiotowej sprawie ma charakter polemiczny i nie zawiera konkretnych argumentów, które mogłyby stanowić przyczynę zmiany postanowienia referendarza. Analiza danych, podanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie dostarcza żadnych informacji na temat obciążeń, o których skarżący mimochodem wspomina.
Argumentem za uwzględnieniem wniosku skarżącego, chociażby w części, nie może być okoliczność wskazująca na nieracjonalność, nieopłacalność pozbywania się konkretnych składników majątku, gdyż celem instytucji prawa pomocy nie jest zapewnienia konkretnym wnioskodawcom możliwości zachowania lub pomnażania majątku, a jedynie zagwarantowanie prawa do sądu osobom, których nie stać, z przyczyn obiektywnych, na poniesienie związanych z tym wydatków. Skarżący zaś do takich osób z pewnością nie należy, dlatego też brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art.260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.