Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: Kolegium) z dnia [...] grudnia 2016r. – [...], którą Kolegium, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie z odwołania A. S. (dalej: Podatnik lub Skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2016r. – [...], odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2014r. zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2015r. – [...], utrzymało w mocy decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że A. S. złożył wniosek o wznowienie wyżej opisanego postępowania i uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2015r. Jako podstawę wznowienia wskazał niezapewnienie stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na brak doręczenia decyzji – przez organ pierwszej instancji – ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014r. Odmawiając wznowienia postępowania Prezydent Miasta wskazał jako przyczynę odmowy złożenie podania o wznowienie po upływie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, o której uchylenie wystąpiła strona.
A. S. wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta odmawiającej wznowienia postępowania.
Kolegium rozpatrując sprawę w trybie wznowieniowym w związku z wniesionym odwołaniem, wskazało że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014r. nastąpiło decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2015r., doręczoną stronie w dniu [...] grudnia 2015r. i Podatnik o fakcie wydania tej decyzji dowiedział się najpóźniej w dniu [...] maja 2016r., skoro w tym dniu sporządził odwołanie od decyzji w związku ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania (organ pierwszej instancji przyjął, że Podatnik dowiedział się o wydaniu decyzji już [...] stycznia 2016r.).
W konsekwencji Kolegium uznało, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania upłynął w dniu [...] czerwca 2016r., a podanie o wznowienie zostało złożone w dniu [...] sierpnia 2016r., co skutkuje odmową wznowienia postępowania.
A. S. wniósł skargę na decyzję Kolegium, domagając się jej uchylenia ze względu na naruszenie przepisów, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania tj.:
- 1) art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego,
- 2) art. 235 § 1 w zw. z art. 9 K.p.a.,
- 3) art. 233 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej,
- 4) przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niezebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym oraz brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący.
Wniósł również o zasądzenie od Skarbu Państwa zwrotu kosztów postępowania.
W motywach skargi przedstawił przebieg postępowania, instytucję wznowienia postępowania, wadliwość (nieskuteczność) doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Wskazał również, że brak prawidłowego doręczenia decyzji stronie skutkuje tym, że decyzja ta nie funkcjonuje w obrocie prawnym i w sensie prawnym nie istnieje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
W pojęciu materialnym przedmiotowa sprawa dotyczy podatku od nieruchomości za 2014 rok, który został ustalony decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2015r. – [...]. Natomiast w ramach tej sprawy toczyły się postępowania administracyjne zwyczajne i nadzwyczajne, a przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest decyzja wydana w trybie przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania w postępowaniu podatkowym (art. 240 – art. 246 Ordynacji podatkowej). Nie ulega wątpliwości wobec klarownego przepisu, że instytucja wznowienia postępowania może mieć zastosowanie tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej). Zgodne z prawem jest twierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi, że w sensie prawnym decyzja funkcjonuje w obrocie prawnym, jeżeli została doręczona stronie; od chwili jej doręczenie organ podatkowy jest nią związany (art. 212 Ordynacji podatkowej; przewidziany w tym artykule wyjątek nie ma zastosowania w sprawie).
Jednakże w sensie procesowym podnoszenie tego typu zarzutu, że decyzja Prezydenta Miasta nie została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego, a zatem nie uzyskała waloru ostateczności jest procesowo nieskuteczne. Skarżący podejmując próbę uruchomienia wznowienia postępowania, a więc instytucji uregulowanej wyżej wspomnianymi przepisami Ordynacji podatkowej, przyjmuje w sensie procesowym że decyzja jest ostateczna, została doręczona stronie i uzyskała walor ostateczności. Zresztą w innym postępowaniu toczącym się w granicach sprawy w rozumieniu materialnym – z wniosku A. S. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta ustalającej wysokość podatku, procesowo Skarżący również poprzez złożenie takiego wniosku potwierdził wprowadzenie decyzji do obrotu prawnego; przy założeniu przeciwnym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania byłby bezprzedmiotowy, gdyż w sytuacji gdy decyzja nie została doręczona, to nie można uchybić terminowi do wniesienia odwołania od takiej decyzji, gdyż termin ten nie rozpoczął biegu. Podobnie w przypadku wznowienia postępowania – co należy powtórzyć – Skarżący żądając wznowienia przyjął – w sensie procesowym – że decyzja jest ostateczna.
Jako podstawę wznowienia A. S. wskazał przyczynę z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, a mianowicie że strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednoznaczny przepis stanowi, że w takim przypadku wznowienie postępowania następuje tylko na żądanie strony w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji (art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Kolegium przyjęło, że datą w której A. S. powziął wiadomość o wydaniu decyzji jest [...] maja 2016r., a więc data sporządzenia odwołania od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania. Taką konstatację Kolegium należy podzielić, bo data sporządzenia odwołania jest pomiędzy stronami niesporna (odwołanie to wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia A. S. nadał w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] maja 2016r.). Żądanie wznowienia zostało wniesione [...] sierpnia 2016r. (data złożenia pisma z dnia [...] lipca 2016r., w Urzędzie Pocztowym – [...]).
W takiej sytuacji organ był zobowiązany do odmowy wznowienia postępowania (art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej).
Sąd przedstawił powyższą argumentację jako istotną w sprawie. Uchybienie terminowi do złożenia żądania wznowienia postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej determinuje rozstrzygnięcie w tej sprawie. Wbrew zarzutom skargi w postępowaniu nadzwyczajnym zakończoną decyzją będącej przedmiotem skargi w tej sprawie zebrano niezbędne i konieczne dowody, a także dokonano właściwych ustaleń faktycznych.
Z tych przyczyn orzeczono o oddaleniu skargi (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.).