Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) stycznia 2011 r., nr (...), Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2010 r., nr (...), w przedmiocie określenia zlikwidowanej spółce cywilnej "A." zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń - listopad 2007 r. oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Z. Ś. i M. A. - byłych wspólniczek wyżej wymienionej spółki cywilnej za jej zaległości podatkowe, w łącznej kwocie 8 581 zł, oraz za odsetki od przedmiotowych zaległości, w łącznej kwocie 2 147 zł.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Z. Ś., domagając się uchylenia wyżej wymienionej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego.
Pismem procesowym z dnia 6 kwietnia 2011 r. skarżąca zwróciła się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, kwestionując legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podniosła przy tym szereg zarzutów odnoszących się do przeprowadzonego postępowania, akcentując między innymi nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego. W ocenie skarżącej realizacja zaskarżonego aktu może doprowadzić do nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw, natomiast uwzględnienie skargi przez Sąd może skutkować całkowitą zmianą stanu sprawy.
Niezależnie od powyższego skarżąca podkreśliła, że konieczność zwrotu przez nią podatku w tak dużej kwocie, w sytuacji gdy jest duża szansa, że Sąd uwzględni jej skargę, uniemożliwi jej, jak również jej rodzinie, egzystencję.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a./, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.
Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest więc uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody; co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub też uprawdopodobnienie możliwości zaistnienia innych, trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 kwietnia 2005 r., sygn. II OZ 201/05 i 13 grudnia 2004 r., sygn. FZ 496/04 (zamieszczone w systemie informatycznym "Lex Polonica")). Wnioskodawca winien więc wskazać konkretne okoliczności, w świetle których wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do sytuacji, stanowiących przesłankę udzielenia ochrony tymczasowej.
Skarżąca (wnioskodawczyni) w niniejszej sprawie nie przedstawiła argumentów przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi jej wyrządzeniem znacznej szkody lub niesie za sobą ryzyko wywołania innych, trudnych do odwrócenia skutków. Argumenty przytoczone w treści wniosku o wstrzymanie dotyczą bowiem w znacznej mierze kwestii merytorycznych, które będą przedmiotem badania Sądu, w ramach oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, w tym miejscu należy podkreślić, że na etapie orzekania w przedmiocie udzielenia ochrony tymczasowej Sąd nie może badać zasadności podnoszonych w skardze zarzutów, a tym bardziej opierać się na przewidywanej treści mającego zapaść rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła co prawda kwestie związane z wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na jej sytuację materialną, jednakże ograniczyła się do lakonicznego stwierdzenia, że wykonanie decyzji uniemożliwi jej dalszą egzystencję, bez wskazania konkretnych okoliczności przemawiających za zasadnością jej twierdzeń w tym zakresie. Na tej zaś podstawie nie można zaś stwierdzić, że spełnia ona przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Niezależnie od powyższego zwrócić należy również uwagę na fakt, że decyzja o wstrzymanie wykonania której skarżąca wnosi opiewa na określoną kwotę pieniężną, której zwrot będzie możliwy w sytuacji uwzględnienia jej skargi przez Sąd.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.