Uzasadnienie
Występując o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, skarżący złożył oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, zgodnie z którym prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z małoletnim synem, nie osiąga żadnych dochodów, nie posiada też jakiegokolwiek majątku.
W związku z faktem, że na podstawie oświadczenia skarżącego nie można było poczynić jakichkolwiek ustaleń co do jego rzeczywistej sytuacji majątkowej, gdyż w istocie oświadczenie to nie zawierało żadnych danych, zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2014 r. wezwano go do złożenia dodatkowego oświadczenia, między innymi poprzez wskazanie tytułu prawnego do zajmowanego mieszkania, źródła finansowania wydatków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, podanie czy jest osobą bezrobotną, a także przedłożenie wyciągu z rachunku bankowego i kopii zeznania podatkowego.
W odpowiedzi na to wezwanie skarżący oświadczył, że mieszka wspólnie z matką, bratem i jego rodziną. Dodał też, że po upadku firmy jest bankrutem. Spłaca jednak zaciągnięte wcześniej kredyty i pożyczki, a w płaceniu alimentów pomaga mu matka.
Z przedłożonych dokumentów źródłowych wynika, że przychód skarżącego za 2013 r. wyniósł 1 297 216,82 zł (dochód 2 269,47zł). Na jego konto bankowe wpływa co miesiąc kwota około 2 200 zł, z których to środków na bieżąco spłacane są kredyty i pożyczki przez niego zaciągnięte.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 199 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 grudnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie o którym mowa w wyżej wymienionym przepisie powinno nastąpić poprzez złożenie pełnego, jednoznacznego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a na wezwanie, dodatkowego oświadczenia, wyjaśniającego wszelkie wątpliwości i rozbieżności oraz odpowiednich dokumentów źródłowych.
W niniejszej sprawie skarżący złożył oświadczenie, które nie zawierało w istocie żadnych informacji koniecznych dla oceny zasadności jego wniosku. Nie podał on bowiem kto dostarcza mu mieszkania ani pokrywa jego podstawowe wydatki, co jest w tym wypadku nieodzowne, zwłaszcza że skarżący, zgodnie ze swoim oświadczeniem, nie uzyskuje żadnych dochodów ani nie posiada jakiegokolwiek majątku.
W odpowiedzi na wezwanie do złożenie dodatkowego oświadczenia skarżący podał, że faktycznie pozostaje na utrzymaniu swoich krewnych, w dodatku matka opłaca za niego alimenty. Takie stwierdzenie poddaje w wątpliwość jego wcześniejsze oświadczenie o prowadzeniu odrębnego gospodarstwa domowego wspólnie z synem. Opłacanie alimentów na dziecko świadczy zaś o tym, że syn nie pozostaje pod jego opieką.
W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu skarżący stwierdził, że nie uzyskuje żadnych dochodów, tymczasem jego konto jest regularnie zasilane wpłatami w wysokości 2 200 zł. Na podstawie wyciągu z rachunku bankowego nie sposób ustalić jednak co to za środki, skarżący zaś nie wyjaśnił tego w jakikolwiek sposób.
Wszystkie wyżej wymienione okoliczności, a zwłaszcza sprzeczności wynikające ze złożonych oświadczeń i dokumentów świadczą o tym, że informacje przedstawione przez skarżącego nie są wiarygodne, w związku z tym nie sposób jest przyjąć, że wykazał on spełnienie przez siebie przesłanek przyznania prawa pomocy.
Niezależnie od powyższego dodać należy, że uzyskując regularne przychody w wysokości ponad 2 000 zł, o czym świadczą wpływy na rachunek bankowy, skarżący jest w stanie ponieść koszty sądowe, związane z zainicjowaną przez niego sprawą. Argumentem przeciwko temu nie może być zaś konieczność bieżącego regulowania zobowiązań cywilnoprawnych, gdyż nie korzystają one z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami publicznoprawnymi, do których zaliczają się między innymi koszty sądowe.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.