Uzasadnienie
ISA/Rz 356/16
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium), po rozpoznaniu odwołania D. Z. (dalej: podatniczka/skarżąca) od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] lutego 2016r., nr [...], ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że powołaną wyżej decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r. Burmistrz Gminy i Miasta ustalił podatniczce wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 rok w kwocie 352,00 zł, na które złożyły się: podatek rolny w wysokości 232 zł (od gruntu o powierzchni 5,35 ha fiz., 2,93 ha przelicz.), podatek od nieruchomości w wysokości 34 zł (od budynku mieszkalnego o pow. 70 m2) oraz podatek leśny w kwocie 86 zł (od lasu o powierzchni 2,03 ha).
Od powyższej decyzji podatniczka złożyła odwołanie, w którym podniosła, że w 2001r. sprzedała działkę nr 1375 o pow. 28 arów, dlatego do opodatkowania organ powinien przyjąć 4,60 ha gruntów rolnych i 2,52 ha lasu.
Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy uznał, że łączne zobowiązanie pieniężne zostało ustalone w prawidłowej wysokości.
Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2013r., poz.1381 – dalej: u.p.r.) podatnikiem podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów, przy czym warunkiem uznania nieruchomości za grunt opodatkowany podatkiem rolnym jest sklasyfikowanie gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako użytku rolnego (art. 1 u.p.r.). Analogicznie przepisy zawiera ustawa z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (t.j. Dz. U z 2013r. poz. 465) odnośnie opodatkowania gruntów leśnych (art.1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 ww. ustawy). Z kolei na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm. – dalej: u.p.o.l.), podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości.
Organ II instancji wskazał, że postawą wymiaru podatków, zgodnie z art.21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 520 - dalej: p.g.k.), są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym, a dane w niej zawarte są dla organów podatkowych wiążące przy wymiarze podatku. Oznacza to, że organ podatkowy nie może kwestionować zapisów zawartych w ewidencji. Natomiast podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków może wszcząć procedurę ich zmiany przed organem prowadzącym ewidencję (starostą).
W przedmiotowym postępowaniu podatkowym ustalono, że podatniczka jest właścicielką gruntu rolnego o powierzchni 5,35 ha, budynku mieszkalnego o pow. 70 m2 oraz lasu o powierzchni 2,03 ha. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013r. opierając się na informacji z ewidencji gruntów oraz wykazie nieruchomości..
Na decyzję Kolegium podatniczka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, stwierdzając, że nie zgadza się z wydaną decyzją, gdyż to, co jest zawarte w decyzji I instancji jest niezgodne z prawdą.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie procesowym z dnia 10 czerwca 2016r. skarżąca podniosła, że działki nr 1375 i 1277 zostały sprzedane, ale z winy urzędników do tej pory nie zostały odłączone i musi płacić za nie podatek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153,poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.
Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W niniejszej sprawie skarżąca kwestionuje powierzchnię gruntów przyjętą przez organ podatkowy przy wymiarze podatku rolnego twierdząc, że obciążono ją podatkiem za grunty, który już nie są jej własnością.
W ocenie Sądu, podnoszony przez skarżącą zarzut jest bezpodstawny.
Dokonując ustaleń odnośnie powierzchni nieruchomości gruntowej organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 21 ust.1 p.g.k. podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.
Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24).
Z powyższych względów, organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010r., sygn. akt I SA/Lu 684/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r., sygn. akt III SA/Po363/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r., sygn. akt II FSK 1243/08 – publ. https: cbois.nsa.gov.pl) i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni go podziela.
Słusznie zatem stwierdziło Kolegium, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący co do powierzchni gruntów danego podatnika. Dokument ten ma moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zasadnie zatem Kolegium stwierdziło, że kwestie dotyczące nieprawidłowo - zdaniem skarżącej - ujawnionej wielkości powierzchni gruntów mogą być rozpatrzone w odrębnym postępowaniu, przed organem właściwym w sprawach ewidencyjnych, natomiast nie mogą być przedmiotem postępowania, w którym ustalany jest wymiar podatku.
Należy podkreślić, że kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków należy do podatnika i to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Kwestionowanie danych dotyczących prawa własności, powierzchni, bądź klasy gruntów, może odbywać się tylko i wyłącznie w odrębnym postępowaniu i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucać organom podatkowym błędnych ustaleń, co do prawa własności, powierzchni gruntu czy też jego klasy.
Bezzasadne są zarzuty skarżącej, że płaci podatek za grunt, który już częściowo sprzedała, lecz działki sprzedane nie zostały "odłączone". Jak wynika z akt sprawy, skarżącej wyjaśniono w postępowaniu przed organem I instancji dotyczącym wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013r., że sprzedany grunt został jej odpisany (według aktów notarialnych z dnia 22 maja 2001r., 18 listopada 2004r. i 19 sierpnia 2008r. – odpowiednio 0,36 ha, 1,10 ha i 0,80 ha) i podatek płacą nowi właściciele. Wbrew zarzutom skarżącej, ani działka nr 1375, ani działka nr 1277 nie są przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo uznały, na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów oraz wykazu nieruchomości, że skarżąca jest właścicielką gruntu rolnego o powierzchni 5,35 ha fiz., budynku mieszkalnego o powierzchni 70 m2 oraz lasu o powierzchni 2,03 ha i w oparciu o powyższe ustalenia, dokonały wymiaru podatków składających się na łączne zobowiązanie pieniężne, w prawidłowej wysokości.
Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a.