Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. I SA/Rz 356/16, oddalił skargę D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) kwietnia 2016 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. I SA/Rz 356/16, przyznał skarżącej prawo pomocy, ustanawiając dla niej zawodowego pełnomocnika, w osobie adwokata. Pełnomocnikiem skarżącej została wyznaczona adwokat K. B..
Adwokat K. B., w dniu 11 sierpnia 2016 r., przedłożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, jednocześnie wystąpiła o przyznanie jej wynagrodzenia za sporządzenie tejże opinii, które to wynagrodzenie, jak oświadczyła, nie zostało jej wypłacone.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów, kwestię wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2015 r., poz. 1801, zwane dalej rozporządzeniem). Zgodnie z § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata.
W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Opłata maksymalna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w sprawie, w której przedmiotem sporu jest należność pieniężna, nieprzekraczająca 500 zł, wynosi w I instancji, w myśl § 21 ust. 1 pkt 1 a, w zw. z § 8 pkt 1 rozporządzenia, 120 zł. Zgodnie zaś z § 21 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia, w postepowaniu w drugiej instancji, opłata ta (opłata maksymalna) wynosi - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.
W niniejszej sprawie opłata maksymalna wynosiła w postępowaniu przed sądem I instancji 120 zł, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia to 352 zł. W związku z tym, w postępowaniu prowadzonym w ramach II instancji, stawka należności za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosiła będzie 75 % tej kwoty – czyli 90 zł, gdyż pełnomocniczka nie reprezentowała skarżącej w postepowaniu prowadzonym w I instancji. Zgodnie jednak z § 21 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia, podniesiona zostaje do wysokości opłaty minimalnej, tj. 240 zł
Tak wyliczona opłata maksymalna, stanowi podstawę wyliczenia należnej opłaty, która zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, wynosi ½ jej wysokości, a więc, w niniejszym przypadku, 120 zł.
W myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Tak więc wysokość opłaty w przedmiotowej sprawie została zwiększona o kwotę należnego podatku od towarów i usług, wyliczonego według stawki 23 %, czyli 27,60 zł