Uzasadnienie
Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W związku z tym złożył, na urzędowym formularzu PPF, oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, w którym podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jego miesięczny dochód wynosi 3 100 zł.
Poza wyżej wskazanymi informacjami skarżący w swoim oświadczeniu nie podał żadnych innych danych, tj. nie wskazał jakichkolwiek składników posiadanego majątku, ani wysokości ponoszonych wydatków.
W części formularza PPF, przeznaczonej na uzasadnienie wniosku, skarżący zaznaczył, że nie jest stroną w sprawie, nie posiada też środków na sfinansowania związanych z nią kosztów.
W związku z niepodaniem przez skarżącego wszystkich informacji, koniecznych do rozpoznania jego wniosku, zarządzeniem z dnia 1 lipca 2016 r., wezwano go do złożenia dodatkowego oświadczenia, między innymi poprzez określenie i udokumentowanie ponoszonych wydatków.
Skarżący, ustosunkowując się do przedmiotowego wezwania uchylił się od podania informacji, o które był wzywany, stwierdzając, że swoich wydatków nie jest w stanie udokumentować. Podniósł też, że kierowane do niego pytania ingerują w jego prywatność.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2016, poz. 718, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie o którym mowa w przytoczonym przepisie obciąża w całości wnioskodawcę i oznacza złożenie pełnego, jasnego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym (na urzędowym formularzu), a także, na wezwanie, dodatkowego oświadczenia i odpowiednich dokumentów źródłowych.
Skarżący w niniejszej sprawie przedłożył niepełne oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowych, a wzywany do uzupełnienia brakujących informacji, uchylił się od ich podania. W tej sytuacji stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wykazał on, iż spełnia kryteria uzyskania wsparcia ze środków publicznych, w postaci prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.