Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A.W. jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia zaległości w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne, w kwocie 85.180,15 zł
Skarżący A.W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienia adwokata. Z dołączonego do wniosku druku urzędowego PPF wynika, że wnioskodawca nie jest właścicielem żadnej nieruchomości a jedynie korzysta z lokalu na zasadzie bezpłatnej dożywotniej służebności. Nie posiada żadnego źródła dochodu. Skarżący nie posiada również oszczędności i innych przedmiotów wartościowych.
Postanowieniem z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 378/13, wydanym przez referendarza sądowego WSA w Rzeszowie odmówiono przyznania skarżącemu prawa pomocy.
Od tego postanowienia w dniu 15 lipca 2013 r., skarżący wniósł sprzeciw. W piśmie tym skarżący powtórzył argumenty zawarte w złożonym formularzu PPF oraz dołączył decyzję o utracie prawa do zasiłku z dnia 27 listopada 2012r., PIT – 11 za 2012r. oraz PIT – 37 za 2012r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., określanej dalej jako ppsa.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został wniesiony traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. e ppsa.. nie ponosi kosztów strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. W związku z powyższym wniosek skarżącego w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, gdyż decyzja objęta skargą dotyczy stwierdzenia zaległości w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne.
Wniosek skarżącego o przyznania prawa pomocy zostanie rozpoznany w pozostałym zakresie dlatego należy rozważyć, czy zachodzą przesłanki określone w art. 246 § 1 pkt 2 ppsa. Stosownie do treści tego przepisu prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie Sądu sytuacja materialna i życiowa skarżącego przemawia za przyznaniem mu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Instytucja prawa pomocy ma na celu umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie mającym wystarczających środków na pokrycie kosztów postępowania. Należy stwierdzić, że skarżący jest osobą ubogą, gdyż jak wynika z decyzji Starosty Rzeszowskiego utracił on jedyne źródło dochodu w postaci zasiłku dla osób bezrobotnych. W związku z powyższym brak jakiegokolwiek dochodu osiąganego przez skarżącego nie pozwalają na utrzymanie oraz na pokrycie wydatków związanych z ustanowieniem adwokata w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 239 pkt 1 lit. e ppsa. oraz art. 246 § 1 pkt 2 ppsa. w związku z art.260 ppsa. orzeczono jak w sentencji postanowienia.