Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 maja 2013 r., sygn. I SA/Rz 378/13, Sąd odrzucił skargę A. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) stycznia 2006 r., z kolei postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r., sygn. I SA/Rz 378/13, przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, ustanawiając dla niego adwokata. Pełnomocnikiem skarżącego został wyznaczony adwokat A. M..
Ustanowiony w sprawie adwokat sporządził i wniósł, imieniem skarżącego, skargę kasacyjną od wyżej wymienionego wyroku, która to skarga kasacyjna została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. II GSK 2375/13.
W treści skargi kasacyjnej pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku adwokatów kwestię wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz.461, zwane dalej: rozporządzeniem).
Zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Z kolei § 2 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie stawka minimalna, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia, w wysokości 240 zł.
Z uwagi na to, że adwokat A. M. nie reprezentował skarżącego w postępowaniu w I instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przyznano mu wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki minimalnej, przysługującej za prowadzenie sprawy, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia, czyli 180 zł.
Przyznane adwokatowi wynagrodzenie zostało, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, powiększone o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki 23 %.
Mając na uwadze powyższe przyznano adwokatowi A. M. kwotę 180 zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług w wysokości 41,40 zł.