Uzasadnienie
C.P. (dalej: skarżący) wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, na decyzję Dyrektora Izby Celnej, opisaną w sentencji niniejszego postanowienia, wystąpił w niej z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji administracyjnej do "momentu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego".
Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Brzmienie tego przepisu oznacza, że wnioskodawca powinien wskazać przesłanki do zastosowania tej regulacji przez sąd, którymi są cytowane powyżej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony jakąkolwiek okolicznością przemawiającą za ochroną tymczasową strony, nawet bez powołania się na okoliczność, że wykonanie zaskarżonej decyzji zrodzi skutki w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie jest wyjątkiem od zasady wykonywania podjętych rozstrzygnięć zaskarżonych do sądu administracyjnego, a złożenie skargi samo przez się nie wstrzymuje wykonania decyzji. Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko, a zatem konieczne jest wskazanie owego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i podania okoliczności, z którymi się one wiążą. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne.
Sąd rozpoznający wniosek (postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony) nie może bowiem prowadzić postępowania wyjaśniającego z urzędu i zastępować skarżącego w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się o taki rodzaj ochrony (por.: postanowienia NSA z 7 kwietnia 2005 r., sygn. II OZ 201/05, z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. FZ 496/04, system LexPolonica nr 409861, 375763).
Na marginesie należy dodać, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w I instancji - art. 61 § 6 P.p.s.a. Adresatem ewentualnego wniosku o ochronę tymczasową po tym czasie może być Naczelny Sąd Administracyjny (tj. po zaskarżeniu wyroku sądu I instancji)
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.