Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowiez 20 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 409/21

Uzasadnienie

Przedmiotem skarg Nadleśnictwo D. (dalej: Nadleśnictwo D./Podatnik/Skarżący) są decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) z dnia [...] marca 2021r. nr [...] i nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016r. i 2017 r.

Opisanymi wyżej decyzjami SKO utrzymało w mocy decyzje Wójta Gminy B. z dnia [...] stycznia 2021 r. nr:

1. - [...] określającą Nadleśnictwu D. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie20.498,00 zł,
2. - [...] określającą Nadleśnictwu D. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 21.331,00 zł.

Jak wynika z akt spraw oraz uzasadnienia zaskarżonych decyzji Wójt Gminy B. (dalej: organ I instancji) wszczął wobec Nadleśnictwa D. postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 i 2017 r., wobec stwierdzenia, że podatnik posiada nieruchomości, na których zlokalizowane są linie energetyczne, a które nie były deklarowane do opodatkowania.

Organ I instancji uznał, że w myśl art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej: u.p.o.l.) grunty znajdujące się pod pasami technicznymi, usytuowane pod napowietrznymi liniami energetycznymi, są gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu przez przedsiębiorstwo energetyczne energii elektrycznej, a tym samym grunty te stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe, organ I instancji decyzjami z dnia [...] stycznia 2021r. określił Nadleśnictwu D. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2016 i 2017.

Od decyzji wydanych przez organ I instancji odwołania wniosło Nadleśnictwo D. zarzucając naruszenie przepisów postępowania.

Decyzjami opisanymi na wstępie SKO utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.

Nadleśnictwo D. skierowało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargi na decyzje SKO z dnia [...] marca 2021r., wnosząc o ich uchylenie, a także o uchylenie decyzji ich poprzedzających oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. - art. 233 § 3 O.p., w zw. z art. 120 O.p., art. 122 O.p., art. 191 O.p. w zw. z art. art. 2 i art. 4 u.p.o.l., przez nieuwzględnienie wskazań WSA w Rzeszowie zawartych w wyroku z dnia 11 sierpnia 2020 r. I SA/Rz 392/20 i brak zgromadzenia oraz rozpatrzenia w sposób wszechstronny materiału dowodowego co doprowadziło do nieprawidłowego określenia podstawy opodatkowania (zawyżenia) w zakresie ustalenia powierzchni gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej tj. nieuzasadnionego ujęcia powierzchni gruntu 3247 m2 w działce 52/1 położonej w B., a wymienionej w porozumieniu nr [...] z dnia 21 maja 2014 r,, która to powierzchnia w wyniku przebudowy linii elektroenergetycznej uległa zmniejszeniu od czerwca 2015 r. do pow. 391 m2, co zostało potwierdzone w porozumieniu nr [...] z dnia 12 czerwca 2015 r., a także nieuwzględnienie zmniejszenia pow. gruntu zajętego pod linie energetyczne kablowe od maja 2017r. na działkach nr 262/1, 262/2, 262/3, 269/3, 269/4, 269/5 i 269/2 poł w miejscowości L., przez co organ podatkowy, z naruszeniem zasady legalizmu oraz zasady prawdy obiektywnej, ustalił błędną kwotę zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. i 2017r.;
2. - art. 233 § 3 O.p. w zw. z art.122 O.p. i art.187 § 1 O.p. w zw. z art.153 P.p.s.a., przez nieuwzględnienie wskazań WSA w Rzeszowie zawartych w ww wyroku i zaniechanie ustaleń co do wszystkich przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości i tym samym braku weryfikacji złożonej przez Nadleśnictwo D. deklaracji w podatku od nieruchomości za 2016 r. i 2017r.

Nadleśnictwo D. zarzuciło, że SKO rozpoznając odwołania od decyzji Wójta Gminy B. określających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. i 2017 r. nie dokonało wszechstronnej i należytej oceny materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji Wójta Gminy B., które obarczone są wieloma błędami w zakresie ustalenia podatkowego stanu faktycznego. Skarżący podniósł, że nierzetelne ustalenie podatkowego stanu faktycznego spowodowało, że w stosunku do Nadleśnictwa D. ustalono nieprawidłową wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za wskazane lata, dlatego decyzje organów obu instancji powinny zostać uchylone.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasadzenie kosztów postępowania.

W odpowiedziach na skargi SKO wniosło o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a. Ponadto w myśl art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Badając w ramach tak zakreślonej kognicji złożone skargi, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone decyzje naruszają prawo i powinny być usunięte z obrotu prawnego.

Zaskarżone decyzje zostały wydane w ponownie przeprowadzonym postępowaniu, z uwagi na wyeliminowanie z obrotu prawnego wydanych uprzednio decyzji, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 sierpnia 2020r. sygn. akt I SA/Rz 392/20. Wyrok ten jest prawomocny.

Sąd uznał za trafne podniesione w skargach zarzuty naruszenia art. 233 § 3 O.p. w zw. z art. 120 O.p., art. 122 O.p., art. 191 O.p. w zw. z art. 2 i art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l) w zw. z art. 153 P.p.s.a., wobec nieuwzględnienia wskazań zawartych w ww wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 11 sierpnia 2020 r. I SA/Rz 392/20 i brak zgromadzenia oraz rozpatrzenia w sposób wszechstronny materiału dowodowego, co doprowadziło do nieprawidłowego określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za lata 2016 – 2017.

W powołanym wyżej wyroku Sąd zobowiązał organy podatkowe do należytego ustalenia przedmiotu opodatkowania i objęcia opodatkowaniem wszystkich nieruchomości i obiektów budowlanych, które znajdują się we władaniu Nadleśnictwa D. W tym celu organy miały obowiązek dołączyć do akt sprawy złożone przez podatnika deklaracje na poczet podatku od nieruchomości, wraz z ewentualnymi korektami, a także dane z ewidencji gruntów, złożone przez podatnika informacje i wszelkie inne dowody, które mogą się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Brak w aktach sprawy deklaracji podatkowych uniemożliwia ustalenie jakie nieruchomości (grunty, budynki) zostały zadeklarowane i opodatkowane, co ma istotne znaczenie w sytuacji, gdy organ wydaje decyzję na podstawie art. 21 § 3 O.p., bo jest on zobowiązany wykazać, że prawidłowa wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji.

Z kolei brak danych z ewidencji gruntów uniemożliwia weryfikację, jakie dane na temat przedmiotowych nieruchomości zostały ujawnione w tej ewidencji, co ma znaczenie w świetle przepisu art.21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Wbrew zaleceniom Sądu, wydane w sprawie rozstrzygnięcia ponownie dotyczyły tylko spornych gruntów, mimo że deklaracje podatkowe dotyczyły też innych przedmiotów opodatkowania m.in. budynków i obiektów budowlanych, których prawidłowości organ nie weryfikował.

Pomimo tych wszystkich uchybień popełnionych przez organ I instancji, SKO w P. utrzymało zaskarżone decyzje w mocy, co więcej organ odwoławczy nie wyraził własnej oceny w sprawie, a jedynie powielił stanowisko organu I instancji, które przedstawił on w odpowiedzi na wniesione odwołania. Organ nie odniósł się w żaden sposób do przedstawionych przez podatnika zestawień gruntów pod liniami energetycznymi i dokumentów (porozumień) przedłożonych do akt w tym zakresie, a w szczególności do podnoszonych przez podatnika zmian powierzchni gruntów zajętych na linie energetyczne w 2016r. i w 2017r., w związku z przebudową niektórych linii naziemnych na linie kablowe podziemne.

Z tych względów należy uznać, że wskazania Sądu zostały przez organy zignorowane – poza objęciem opodatkowaniem pominiętych wcześniej działek w B. i J. R. oraz uwzględnieniem, że działka nr 54/7 poł. w L. została przekazana Nadleśnictwu B. W dalszym ciągu stan faktyczny sprawy nie został wszechstronnie wyjaśniony, a co za tym idzie nie można ocenić, czy nastąpiło prawidłowe opodatkowanie nieruchomości znajdujących się we władaniu Nadleśnictwa D. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu obowiązkiem organu odwoławczego będzie wydanie decyzji, w której dokona on własnej oceny prawidłowości postępowania i rozstrzygnięć organu I instancji, w świetle wskazań wynikających z prawomocnego wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 11 sierpnia 2020r. sygn. akt I SA/Rz 392/20, a także w odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniach.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów składają się: wpisy sądowe od skarg w łącznej kwocie 1.255,00 zł, opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w łącznej kwocie 34,00 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego stronę skarżącą w łącznej kwocie 7.200,00 zł. Wynagrodzenie pełnomocnika zostało ustalone na podstawie przepisów § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018 r., poz. 265).