Uzasadnienie
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) października 2007r. Nr (...) w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007r. doręczona została w dniu 26 listopada 2007r. osobiście do rąk J.S., którego podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wraz z prawidłowym pouczeniem co do terminu i sposobu wniesienia skargi.
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący J. i M. S. w dniu 24 grudnia 2007r. skierowali skargę na inną decyzję SKO w Tarnobrzegu - nr (...) zarejestrowaną pod sygn. akt I SA/Rz 169/08, doprecyzowując w odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków tejże skargi (pismo z 20 lutego 2008r.), iż przedmiotem skargi jest również [przedmiotowa] decyzja Nr ().
W dniu 10 marca 2008r. tutejszy Sąd odrzucił skargę J. S. na [inną] decyzję nr (...) z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia, pouczając jednocześnie skarżącego o możliwości wniesienia wniosku o przywrócenie terminu w sytuacji gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony (doręczone skarżącemu 31 marca 2008r.)
W tej sytuacji wnioskiem z 14 kwietnia 2008r. (nadanym 9 kwietnia 2008r.) skarżący J. oraz M. S. wnieśli o przywrócenie im terminu do wniesienia skargi na [przedmiotową] decyzję SKO w Tarnobrzegu o nr (...).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie może zostać uwzględniony
Z brzmienia art. 86 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm., zwana dalej jako p.p.s.a.) wynika, ze Sąd postanowi na wniosek strony o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Przywróceniu terminu jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie dopuszczalne jest tylko w przypadkach wyjątkowych.
Ponieważ przepis ten jest zbieżny z uregulowaniem obowiązującym w tym zakresie do dnia 31 grudnia 2003 roku, pozwala to nawiązać do wypracowanych i utrwalonych w tej kwestii poglądów doktryny i judykatury. Zgodnie z nimi uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy pomimo dołożenia wymaganej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkoda ta zatem musi mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona wiec musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna.
W niniejszej sprawie należy zauważyć, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) października 2007r. Nr (...) doręczona została stronom 26 listopada 2007r. osobiście do rąk J. S., którego podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wraz z prawidłowym pouczeniem co do terminu i sposobu wniesienia skargi.
Skarga na powyższą decyzję nadana została z przekroczeniem 30 –dniowego terminu do jej wniesienia, a skarżący nie podaje żadnej przyczyny uzasadniającej opóźnienie. Wniosek nie może zatem zostać uwzględniony.
Art. 87 §1 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek przywrócenie terminu został wniesiony do tutejszego sądu w dniu 14 kwietnia 2008r. – a nadano go w Urzędzie Pocztowym w Mielcu w dniu 9 kwietnia 2008r. Skarżący nie wykazał, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W ogóle też nie określił przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi ani też nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, pomimo pouczenia go o treści art. 87 §2 p.p.s.a., zgodnie z którym obowiązany był uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W związku z powyższym sąd na podstawie art. 86§1 i 87§2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.