Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia K.W. (dalej: Skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Skargę na wydane postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł pełnomocnik Skarżącej drogą elektroniczną za pośrednictwem ePUAP. W związku z opatrzeniem skargi podpisem elektronicznym, Skarżąca na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I, została wezwania m.in. do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podpisanie skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca w/w wezwanie została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 6 lipca 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga wnoszona do sądu administracyjnego powinna spełniać warunki, przewidziane dla każdego pisma procesowego.
Przepis art. 46 § 1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: P.p.s.a.) stanowi obligatoryjne elementy każdego pisma procesowego. Jednym z nich jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.
Tryb uzupełnienia skargi, gdy nie spełnia ona warunków formalnych, został określony w art. 49 § 1 P.p.s.a. Na podstawie tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi skutek nieuzupełnienia braku formalnego określa art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zgodnie, z którym, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W uchwale z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13 (ONSAiWSA z 2014 r., nr 5, poz.
70) Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów wyjaśnił, że w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 P.p.s.a. – nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że pismo procesowe sporządzone w formie elektronicznej, opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym spełnia warunek formalny pisma procesowego, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się jednolicie, że pismo takie – po jego wydrukowaniu – jest dotknięte brakiem formalnym, który może być uzupełniony przez autora pisma poprzez złożenie podpisu własnoręcznego na jego wydruku (przykładowo postanowienia NSA: z 18 grudnia 2013 r., I OZ 1188-1191/13; z 22 października 2013 r., II OZ 890/13).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wezwanie o podpisanie skargi zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 6 lipca 2018 r. Oznacza to, że siedmiodniowy dniowy termin do wykonania wezwania upływał w dniu 13 lipca 2018 r. (środa). W zakreślonym terminie Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, przez co nie można było jej nadać dalszego biegu.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. skargę odrzucił.