Uzasadnienie
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. I SA/Rz 501/15, zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w ¾ części oraz ustanowił dla niego radcę prawnego, odmawiając przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 25 czerwca 2015 r., wraz z pouczeniem o sposobie oraz terminie wniesienia sprzeciwu.
W dniu 7 sierpnia 2015 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, w osobie adwokata, złożył sprzeciw od wyżej wskazanego postanowienia referendarza sądowego, domagając się uwzględnienia jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.) czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Wśród czynności, które mogą być, z woli ustawodawcy, realizowane przez referendarzy sądowych jest między innymi wydawanie na posiedzeniach niejawnych postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy (art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.).
Środkiem odwoławczym przysługującym od postanowienia referendarza sądowego jest sprzeciw, który należy wnieść w terminie 7 dni, od dnia doręczenia postanowienia (art. 259 § 1 P.p.s.a.). W myśl natomiast art. 259 § 2 P.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności, który to termin upłynął z dniem 2 lipca 2015 r. Z tego więc względu sprzeciw ten podlega odrzuceniu, na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a., w związku z czym Sąd orzekł jak w sentencji.