Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. I SA/Rz 501/15, Sąd oddalił wniosek skarżącego, sporządzony i wniesiony w jego imieniu przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika– radcę prawnego M. O., o przywrócenie mu terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
Radca prawny M. O., w dniu 12 maja 2016 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) przedłożył w Sądzie opinię o braku do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 21 kwietnia 2016 r. Jednocześnie zwrócił się, na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015r., poz. 1805, zwane dalej rozporządzeniem z 2015 r.) o przyznanie mu kosztów (wynagrodzenia) za sporządzenie wyżej wymienionej opinii, które to koszty, zgodnie z jego oświadczeniem, nie zostały opłacone, jak również o zwrot poniesionych wydatków, tj. kosztów korespondencji ze skarżącym, w kwocie 7,50 zł.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku radców prawnych kwestię wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu reguluje rozporządzenie z 2015 r. Zgodnie jednak z § 22 rozporządzenia z 2015 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W myśl natomiast § 23 rozporządzenia z 2015 r., wchodzi ono w życie 1 stycznia 2016 r.
W niniejszym przypadku postępowanie przed Sądem - postępowanie przed sądem instancji, zostało wszczęte wniesieniem skargi w dniu 14 maja 2015 r. Miało to miejsce pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz.490, ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem z 2002 r.), dlatego też wniosek pełnomocnika skarżącego podlega rozpoznaniu na podstawie tego właśnie aktu, gdyż wszelkie kwestie związane z przywróceniem terminu do uiszczenia wpisu od skargi, jak również wniesionych od zapadłego w tej sprawie orzeczenia środków odwoławczych, należy traktować jako elementy postepowania pierwszoinstancyjnego.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 b rozporządzenia z 2002 r. stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynoszą w drugiej instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Zacytowany przepis § 14 ust. 2 pkt 2 b, podobnie jak § 14 ust. 2 pkt 2 a i c traktują jedynie o kosztach związanych albo z reprezentowaniem skarżącego w postępowaniu zainicjowanym skargą kasacyjną, albo o kosztach należnych pełnomocnikowi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Brak jest natomiast podstaw prawnych do przyznawania wynagrodzenia radcom prawnym za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia. Co prawda § 14 ust. 2 pkt 2 d przewiduje możliwość przyznania wynagrodzenia za pomoc prawna udzieloną w postepowaniu zażaleniowym, nie obejmuje to jednak sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia tego środka odwoławczego. W niniejszym przypadku nie doszło zaś do wszczęcia postepowania zażaleniowego, stąd brak możliwości przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za świadczone w jego ramach usługi. Pełnomocnik wprawdzie udzielił skarżącemu pomocy prawnej, ale miało to miejsce w postepowaniu przed sądem I instancji, nie zaś postepowaniu drugoinstancyjnym.
W związku z powyższym oddalono wniosek radcy prawnego, jako bezzasadny.