Uzasadnienie
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 6 listopada 2015 r. skarżąca wezwana została do uzupełnienia braku formalnego swojego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPPr, według jego aktualnego wzoru, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 25 listopada 2015 r., co wynika z adnotacji odbierającego przesyłkę w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, opatrzonej własnoręcznym podpisem i pieczęcią kancelarii adwokackiej (oprócz tego, jak wynika z adnotacji osoby wydającej przesyłkę, jej wydanie nastąpiło właśnie 25 listopada 2015 r.). Termin do wykonania wezwania upływał z dniem 2 grudnia 2015 r. Zarządzenie nie zostało wykonane w zakreślonym terminie. W dniu 3 grudnia 2015 r. skarżąca nadała w placówce pocztowej operatora wyznaczonego przesyłkę zawierającą wniosek o przyznanie prawa pomocy, na urzędowym formularzu, według obowiązującego wzoru.
Składając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, oraz kwestionując poczynione przez niego ustalenia skarżąca podkreśliła, że odbiór wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku nastąpił nie 25, ale 26 listopada 2015 r., na dowód czego przedłożyła kserokopię wezwania, na którym widnieje wewnętrzna prezentata kancelarii adwokackiej, z datą 26 listopada 2015 r., z adnotacją "wpłynęło".
Dodatkowo, w treści sprzeciwu skarżąca zaznaczyła, powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nieznaczne uchybienie terminu – jednodniowe, nie powinno pociągać za sobą negatywnych konsekwencji dla strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Przedmiotowa sprawa została wszczęta (data wniesienia skargi) przed dniem 15 sierpnia 2015 r., w związku z tym, w kwestiach związanych z prawem pomocy zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym przed tą datą. Zgodnie więc z art. 260 zd. 1 P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W związku z powyższym zarządzenie referendarza sądowego z dnia 7 grudnia 2015 r. straciło moc, a wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, podlega rozpoznaniu przez Sąd.
Stosownie do art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zostać złożony na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Wnioskodawca, który nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest wzywany do uzupełnienia tego braku, poprzez złożenie wniosku w siedmiodniowym terminie na stosownym druku - w przypadku osobowych spółek prawa handlowego – druku PPPr. Konsekwencją niezastosowania się do wezwania w zakreślonym terminie, jest pozostawienie takiego wniosku bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.).
Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że uzupełnienie przez skarżącą braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu, nastąpiło po upływie ustawowego – siedmiodniowego terminu do dokonania tej czynności, wynikającego z art. 49 § 1 P.p.s.a. Tym samym czynność ta, zgodnie z art. 85 P.p.s.a., jest bezskuteczna. Tak więc przyjąć należy, że brak formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy w istocie nie został uzupełniony, w związku z czym wniosek podlega pozostawieniu bez rozpoznania, w myśl art. 257 P.p.s.a.
Odnosząc się do argumentacji zawartej w sprzeciwie, a dotyczącej daty doręczenia wezwania, stwierdzić należy, że data doręczenia wezwania - 25 listopada 2015 r., wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zalegającego w aktach sprawy (k-133), będącego dokumentem urzędowym, natomiast odmienne twierdzenia skarżącej w tym zakresie nie znajdują uzasadnionych podstaw. Nie sposób bowiem kwestionować wartości dowodowej dokumentu urzędowego jedynie na podstawie kserokopii, w dodatku niepotwierdzonej za zgodność, wewnętrznej prezentaty kancelarii pełnomocnika skarżącej, umieszczonej na dokumencie wezwania. Ponadto, nawet gdyby założyć zgodność tej kserokopii z oryginałem, to byłby to jedynie dokument prywatny (jeżeli chodzi o sama prezentatę), nie dostarczający powodów do podważenia prawdziwości dokumentu urzędowego.
Jeżeli chodzi natomiast o stanowisko skarżącej, co do wpływu nieznacznego przekroczenia terminu na prawa procesowe strony, to jest ono niezgodne z bezwzględnie obowiązującym przepisem art. 85 P.p.s.a. i jako takie nie zasługuje na akceptację.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 257 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.