Uzasadnienie
Skarżąca wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego przez nią, na urzędowym formularzu PPPr, oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że kapitał zakładowy spółki wynosi obecnie 100 000 zł, a wartość jej środków trwałych 3 357 408,95 zł.
Jeżeli chodzi o wynik finansowy skarżącej, to zgodnie z oświadczeniem, jej strata na dzień 31 grudnia 2014 r. wyniosła 1 252 919,03 zł, zaś na dzień 31 sierpnia 2015 r. 3 909 862,30 zł.
Stan rachunku bankowego spółki, na dzień złożenia wniosku, wynosił 32 460,17 zł, jednakże skarżąca zaznaczyła, że środki te zostały zajęte w prowadzonym w stosunku do niej postępowaniu egzekucyjnym.
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 21 czerwca 2016r. odmówił spółce A. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w R. przyznania prawa pomocy.
Skarżąca w sprzeciwie od ww. postanowienia wskazała, że sytuacja Spółki ulegała zmianie od czasu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W stanie faktycznym aktualnym na marzec 2016 roku, kapitał własny spółki plasował się na ujemnym poziomie tj.: -153 077,01zł, strata z lat ubiegłych wniosła 56.703,30zł, zaś starta spółki w tym okresie plasowała się na poziomie -196.373,71zł. Skarżąca poniosła również stratę mając na względzie sprzedaż towarów, produktów i materiałów, która wyniosła -196.373,48zł. Zysk z działalności operacyjnej jest na ujemnym poziomie tj. -196 373,75zł. Spółka poniosła ponadto stratę z działalności gospodarczej w wysokości: -196 373,71zł. Ogółem strata spółki brutto uplasowała się na poziomie -196 373,71zł. Łączny stan pasywów spółki w marcu 2016 roku wyniósł 20.178.804,01zł. Powyższe dane liczbowe potwierdzają zdaniem Strony, że Skarżąca nie ma płynności finansowej i jest nierentowna.
Skarżąca podniosła, że dodatkowym dowodem potwierdzającym jej tragiczną sytuację majątkową jest decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2015r., w której odmówiono Skarżącej rozłożenia na raty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług w wysokości 3.385.432zł wraz z odsetkami za zwłokę, gdyż z racji tragicznej sytuacji finansowej Skarżącej stwierdzono, iż nie będzie w stanie spłacać rat zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że postępowanie sądowe w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w dniu 19 maja 2015r. (data nadania skargi w placówce operatora wyznaczonego Poczty polskiej S.A.), a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), tj. przed dniem 15 sierpnia 2015 r.
Mając na uwadze art. 2 ww. ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. należy przyjąć, że zastosowanie znajduje przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ww. nowelizacji. Stanowi on, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Na podstawie art. 246 § 2 P.p.s.a., osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane: 1) w zakresie całkowitym - gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania;
- 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Analizując przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy należy wskazać, że profil działalności spółki, polegający na prowadzeniu działalności gospodarczej, a więc takiej działalności, której celem jest pomnażanie majątku powoduje co do zasady, że to na Skarżącej powinien spoczywać obowiązek ponoszenia kosztów sądowych, gdyż przerzucanie ciężaru prowadzenia spraw spółki na ogół podatników nie jest uzasadnione. Koszty sądowe należą do normalnych kosztów działalności gospodarczej, a dochodzenie swoich praw na drodze sądowej - jako element tej działalności - wymaga na równi z koniecznością zapewnienia środków na bieżącą działalność, także zapewnienia środków na ich dochodzenie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, że koszty sporów sądowych stanowią część kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem zdolność do ich ponoszenia należy badać przede wszystkim z uwzględnieniem osiąganych przychodów, a nie dochodów (por. postanowienie NSA z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II FZ 1543/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Za przyznaniem prawa pomocy nie może przemawiać fakt osiągania strat z działalności gospodarczej. Wysokość straty jest wynikiem nadwyżki kosztów nad uzyskanym przychodem. Jak wynika z zalegającego w aktach sądowych bilansu Spółki na marzec 2016r.: amortyzacja wyniosła 103.455,64zł, usługi obce wyniosły 11.177,70zł a wynagrodzenia wyniosły 122.357,36zł. Osiągnięcie straty powoduje, że Spółka nie uzyskała dochodu do opodatkowania. Osiągnięcie straty nie jest natomiast równoznaczne z brakiem środków finansowych. Ponadto, wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o charakterze cywilnoprawnym, nie mogą mieć pierwszeństwa zaspokojenia przed zobowiązaniami publicznoprawnymi, a do takich zalicza się koszty sądowe.
Istotne znaczenie dla rozpoznania przedmiotowego sprzeciwu ma fakt, że wartość rzeczowych aktywów trwałych Spółki jest wysoka, wynosi bowiem 3.012.523,40zł (w tym urządzenia techniczne i maszyny – 2.952.657,84zł, środki transportu – 35.276,47zł) i wielokrotnie przewyższa wysokość ewentualnego wpisu od skargi kasacyjnej, co wyłącza możliwość przyznania prawa pomocy.
Sąd uwzględnił również, że Skarżąca nadal prowadzi działalność gospodarczą i uzyskuje z tego tytułu obroty. Skoro zaś Spółka nadal aktywnie uczestniczy w obrocie gospodarczym, to powinna również wygospodarować część środków na uiszczenie kosztów sądowych.
Stwierdzając zatem, że przedstawiona przez Stronę sytuacja finansowa nie daje podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. uprawniające do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, Sąd oddalił wniosek Skarżącej.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 2pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.