Uzasadnienie
M. K. reprezentowany przez radcę prawnego skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], wydaną w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako byłego członka zarządu D. sp. z o.o. w S. wraz z tą spółką za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec i lipiec 2011 r.
W skardze zawarto wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Ponieważ w złożonym urzędowym formularzy PPF wniosku M. K.:
- - nie podał adresu zamieszkania i adresu do korespondencji (pola 2.1 i 2.2),
- - nie określił przedmiotu zaskarżenia (pola 3.1,3.2, 3.3),
- - nie określił wartości przedmiotu zaskarżenia (pole 3.6),
- - nie zawarł informacji o posiadanych nieruchomościach rolnych (pole 7.1),
- - nie zamieścił podpisu (pole 15), w związku z powyższym zarządzeniem z dnia 22 września 2017 r. referendarz sądowy w pkt I. wezwał pełnomocnika skarżącego, do uzupełnienia ww. braków formalnych. Wezwanie należało wykonać w terminie 7 dni licząc o dnia jego doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie w pkt II. wezwano wnioskodawcę do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym z zastrzeżeniem konieczności uzupełnienia ww. braków formalnych. Wezwanie doręczono radcy prawnemu reprezentującego skarżącego w dniu 25 września 2017 r. (k. 24 akt sądowych).
Pismem z dnia 2 października 2017 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się o przedłużenie terminu do złożenia żądanych dokumentów o 10 dni z uwagi na to, że w wyznaczonym dotychczas terminie nie udało się wnioskodawcy ich zgromadzić.
To jednak mimo upływu wyznaczonego terminu nie uzupełniono ww. braków formalnych wniosku. W związku z powyższym referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 6 października 2017 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Od tego zarządzenia skarżący zastępowany przez radcę prawnego złożył sprzeciw wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono naruszenie art. 255 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.). Pełnomocnika skarżącego nie zgodził się ze stanowiskiem referendarza sądowego i wskazał, że zakres dokumentów mogących podlegać uzupełnieniu w zakreślonym dodatkowym terminie zgodnie z art. 255 P.p.s.a. może obejmować również braki formalne wskazywane przez referendarza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).
Z treści art. 257 P.p.s.a. wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Słusznie zauważył referendarz sądowy, że pełnomocnik skarżącego był wzywany o uzupełnienie braków formalnych wniosku o prawo pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF i mimo pouczenia o skutkach nie zastosowania się do jego treści nie uzupełnił on ww. braków formalnych. W konsekwencji powyższego referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 6 października 2017 r. - zasadnie pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Odnosząc się do stawianych w sprzeciwie zarzutów, wskazać należy, że złożony przez pełnomocnika skarżącego wniosek o wydłużenie terminu do zgromadzenia dokumentacji, nie zwalania go od uzupełnienia braków formalnych wniosku, w zakreślonym w wezwaniu terminie (określonych w pkt I. wezwania) - do których w pierwszej kolejności należy podpisanie wniosku, o czym reprezentujący skarżącego radca prawny, jako profesjonalny pełnomocnik powinien był wiedzieć.
Mając powyższe na względzie, Sąd postanowił - utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a.