Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
Następnie postanowieniem z dnia 3 listopada 2014 r. Sąd sprostował oczywiste niedokładności i błędy pisarskie, jakie znalazły się w uzasadnienia do ww. wyroku.
Postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. Sąd rozpatrzył negatywnie wniosek skarżącej Spółki i odmówił uzupełnienia wyroku z dnia 23 września 2014 r. Postanowienie to zostało wydane na rozprawie, o której strony postępowania zostały prawidłowo zawiadomione.
W piśmie z dnia 25 listopada 2014 r. skarżąca Spółka wniosła o sporządzenie uzasadnienia sentencji orzeczenia z dnia 20 listopada 2014 r. oraz o doręczenie jego odpisu wraz z uzasadnieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 163 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a., postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu i doręcza stronom.
Rozstrzygnięcie o odmowie uzupełnienia wyroku z dnia 23 września 2014r. ma formę postanowienia, gdyż zgodnie z art. 157 § 3 P.p.s.a., formę wyroku może mieć jedynie orzeczenie uzupełniające wyrok. Na postanowienie o odmowie uzupełnienia wyroku nie przysługuje skarga kasacyjna. Art. 173 1 P.p.s.a. dopuszcza wnoszenie skargi kasacyjnej na postanowienia kończące postępowanie w sprawie, tymczasem postanowienie, którego dotyczy wniosek rozstrzyga kwestię incydentalną.
Postanowienie o odmowie uzupełnienia wyroku nie jest również zaskarżalne w drodze zażalenia. Jak stanowi art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione kolejno w pkt od 1 do 10 tego przepisu. W żadnym z przepisów szczegółowych a w szczególności w art. 157 P.p.s.a., który dotyczy zasad i trybu rozpatrywania wniosku o uzupełnienie wyroku nie ma normy, który uprawniałaby stronę do zaskarżenia postanowienia odmowie uzupełnienia wyroku. Również we wspomnianym wyżej katalogu postanowień, na które przysługuje zażalenie, zamieszczonym w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. nie zostało uwzględnione orzeczenie o odmowie uzupełnienia wyroku.
Zatem skoro postanowienie o uzupełnieniu wyroku jest niezaskarżalne, to również nie podlega ono uzasadnieniu. Świadczy o tym przywołany już na samym wstępie art. 163 § 1 P.p.s.a., który dotyczy postanowień, wydanych tak jak w niniejszej sprawie na rozprawie. Na marginesie należy zaś wskazać, że w przypadku postanowień wydawanych na posiedzeniu niejawnym również obowiązuje zasada, że doręcza się je stronom wraz z uzasadnieniem, gdy przysługuje na nie środek zaskarżenia (art. 163 § 2 zdanie drugie P.p.s.a.).
Mając na względzie powyższe należało odmówić sporządzenia uzasadnienia postanowienia z dnia 20 listopada 2014r. Sąd wydał w tym przedmiocie postanowienie na posiedzeniu niejawnym opierając się na treści art. 141 § 3 w związku z art. 166 P.p.s.a. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, że odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku następuje postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art. 166 P.p.s.a., określoną w art. 141 § 3 P.p.s.a. formę i tryb odmowy uzasadnienia wyroku należy zastosować, gdy przedmiotem odmowy sporządzenia uzasadnienia jest postanowienie.
Wydane postanowienie o odmowie sporządzenia uzasadnienia postanowienia nie podlega zaskarżeniu. W art. 194 § 1 pkt 4 przewidziana została jedynie możliwość wnoszenia zażalenia na postanowienie o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku. Wskazanie w tym przepisie tylko na wyrok uniemożliwia rozszerzenie uprawnienia strony również do zaskarżania rozstrzygnięć o odmowie sporządzenia uzasadnienia postanowień. Sytuacja procesowa kształtowałaby się inaczej, gdyby ustawodawca określił w sposób ogólny, że zażalenie można wnosić na odmowę sporządzenia uzasadnienia orzeczenia. Takiego rozwiązania jednak nie zastosowano (w przeciwieństwie do regulacji zawartej w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego – tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm., por. postanowienie NSA z 13.11.2008 r., II GZ 283/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec tego kontrola takiego postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny mogłaby nastąpić na podstawie art. 191 P.p.s.a. zgodnie z którym, NSA w ramach rozpoznania skargi kasacyjnej, na wniosek strony, rozpoznaje również te postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.