Uzasadnienie
K. K. wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych w całości i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego. W oświadczeniach o stanie rodzinnym i majątkowym podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem, który aktualnie przebywa w zakładzie karnym, a jedyne źródło jej utrzymania stanowi emerytura w wysokości 1 008,74 zł netto miesięcznie, obniżona od października 2011 r. o kwotę 431 zł, potrącaną w związku z prowadzoną względem niej egzekucją administracyjną.
Jeżeli chodzi o stan majątkowy to skarżąca zadeklarowała: udział wynoszący ½ we własności domu wiejskiego, wybudowanego w 1933 r., a także mieszkanie o pow. 50 m 2.
W uzasadnieniu wniosku nadmieniono także, że wyżej wymienione mieszkanie obciążone jest hipoteką w wysokości 338 000 zł. To samo dotyczy domu, którego skarżąca jest współwłaścicielką.
W dodatkowym oświadczeniu o stanie majątkowym skarżąca podała ponadto, że czynsz za mieszkanie wynosi od 360-400 zł miesięcznie, opłata za gaz 155,42 zł za 2 miesiące, za prąd 164,54 zł za 2 miesiące, telefon 92,22 zł za miesiąc, ochrona mieszkania 92,25 zł za 3 miesiące. Wydatki na zakup żywności, leków i środków czystości wynoszą zaś ok 300 zł.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I wynosi 1000 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym – o co wnosi skarżąca w przedmiotowej sprawie – następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na stronie wnioskującej o przyznanie prawa pomocy, która winna w tym celu złożyć wiarygodne oświadczenie, zawierające dokładne dane odnośnie jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, ponoszonych wydatków oraz sytuacji osobistej.
Na podstawie złożonych przez skarżącą oświadczeń trudno jest przyjąć, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów związanych z toczącym się postępowaniem, ponieważ jej oświadczenia zawierają sprzeczne informacje, co rzutuje na ich wiarygodność. I tak skarżąca deklaruje, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem, podczas gdy następnie wyjaśnia, że przebywa on w zakładzie karnym, w związku z czym należy stwierdzić, że wbrew wcześniejszym deklaracjom, nie ponosi ona kosztów jego utrzymania.
Jeżeli natomiast chodzi o wysokość ponoszonych przez skarżącą wydatków, to w ujęciu miesięcznym, nie uwzględniając nawet wydatków na telewizję, wynoszą one, zgodnie z dodatkowym oświadczeniem ok. 941 zł miesięcznie. Kwota ta przekracza więc deklarowaną przez skarżącą wysokość dochodów, wynoszących, po potrąceniu kwoty 431 zł, zajętej w postępowaniu egzekucyjnym, jedynie 577 zł. Rozbieżność ta wskazywać może więc na to, że skarżąca ma jeszcze dodatkowe źródło dochodów, którego nie ujawniła. Tym samym złożone oświadczenia nie są wiarygodne i dlatego na ich podstawie nie sposób przyjąć, że spełnia ona przesłanki przyznania jej prawa pomocy, chociażby w zakresie częściowym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.