Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. Z.S., dalej: skarżący, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na czynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa polegającą na doręczeniu decyzji w/w organu z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] osobie nieuprawnionej i odmowie prawidłowego doręczenia przedmiotowej decyzji stronie. Skarżący podał, że decyzja ta została odebrana w dniu 13 lutego 2013 r. przez R.K., która nie była stroną w sprawie ani też pełnomocnikiem. Skarżący o fakcie tym dowiedział się w momencie doręczenia mu wezwania o zwrot dopłaty przy uwzględnieniu treści przedmiotowej decyzji i w terminie 7 dni zwrócił się do organu o prawidłowe doręczenie decyzji bezpośrednio jego osobie jako stronie postępowania.
W odpowiedzi organ poinformował skarżącego, że decyzja została wysłana na adres zgodny z systemem ewidencji producentów: Z.S., [...]-[...] J., ul. G. S. [...], a zatem została doręczona zgodnie z przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, co zostało stwierdzone na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji.
W związku z powyższym Z.S. złożył skargę do sądu administracyjnego wnosząc o zobowiązanie organu do doręczenia mu przedmiotowej decyzji.
Uzasadniając skargę podkreślił, że nie udzielał R.K. - osobie, która odebrała decyzję - żadnego pełnomocnictwa, które upoważniałoby ją do odbioru w jego imieniu jakichkolwiek pism w przedmiotowej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że przedmiotowa decyzja została doręczona na adres podany przez Z.S. we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Skierowanie decyzji na wskazany przez skarżącego adres było zatem prawidłowe i wywołało skutek doręczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - określanej dalej jako p.p.s.a.
Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie jedynie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Z powyższego wynika, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje tylko w sprawach w których wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczą przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy czynności doręczenia decyzji.
Zasadniczą do rozstrzygnięcia w rozpatrywanym przypadku kwestią jest ustalenie czy sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego.
Jak wyżej wskazano skarga może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Skarga nie może dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania w wyniku określonych zdarzeń lub wydawania aktów administracyjnych.
Doręczenie decyzji, o którym mowa w art. 109 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Doręczenie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie postępowania lub reprezentującemu ją pełnomocnikowi rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność ta nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania. Fakt doręczenia nie czyni danego podmiotu stroną postępowania. Status ten wynika z przepisów prawa materialnego, które ma zastosowanie w danej sprawie.
Czynność doręczenia decyzji nie jest czynnością z zakresu administracji, podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1788/12, publ. baza CBOiS).
Wskazać jednocześnie należy, że prawidłowość doręczenia decyzji może być oceniana w toku postępowania odwoławczego, może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu. Sama czynność doręczenia decyzji nie podlega kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi.
W tych okolicznościach uznać należy, że sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego a zatem skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.